induco

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Latine[+/-]

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /inˈduːkoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: in·dū·cō — morphologica: in-duc-o

Verbum transitivum[+/-]

indūc|ō, -ere, indūxī, inductum

  1. In aliquem locum ducere, introducere. [1]
  2. (Translate) obtegere, obducere, induere. [2]

Coniugatio[+/-]

Verbum finitum

­
Thema Vox activa
indūc- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. indūcō indūcam   indūcēbam indūcerem indūcam  
II. sing. indūcis indūcās indūc! indūcēbās indūcerēs indūcēs indūcitō!
III. sing. indūcit indūcat   indūcēbat indūceret indūcet indūcitō!
I. plur. indūcimus indūcāmus   indūcēbāmus indūcerēmus indūcēmus  
II. plur. indūcitis indūcātis indūcite! indūcēbātis indūcerētis indūcētis indūcitōte!
III. plur. indūcunt indūcant   indūcēbant indūcerent indūcent indūcuntō!
Thema Vox passiva
indūc- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. indūcor indūcar   indūcēbar indūcerer indūcar  
II. sing. indūceris indūcāris indūcere! indūcēbāris indūcerēris indūcēris indūcitor!
III. sing. indūcitur indūcātur   indūcēbātur indūcerētur indūcētur indūcitor!
I. plur. indūcimur indūcāmur   indūcēbāmur indūcerēmur indūcēmur  
II. plur. indūciminī indūcāminī indūciminī! indūcēbāminī indūcerēminī indūcēminī
III. plur. indūcuntur indūcantur   indūcēbantur indūcerentur indūcentur indūcuntor!
Thema Vox activa
indūx- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum
exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. indūxī indūxerim indūxeram indūxissem indūxerō
II. sing. indūxistī indūxeris indūxerās indūxissēs indūxeris
III. sing. indūxit indūxerit indūxerat indūxisset indūxerit
I. plur. indūximus indūxerimus indūxerāmus indūxissēmus indūxerimus
II. plur. indūxistis indūxeritis indūxerātis indūxissētis indūxeritis
III. plur. indūxērunt indūxerint indūxerant indūxissent indūxerint

Verbum infinitum

Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Vox
activa
indūcere indūxisse inductūrum,
-am, -um esse
indūcēns   inductūrus,
-a, -um­
Vox
passiva
indūcī inductum,
-am, -um esse
inductum īrī   inductus,
-a, -um
 

Gerundium Gerundivum Supinum
indūcendī indūcendus, -a, -um inductum inductū

Usus[+/-]

  1. legatos in regiam inducere
  2. novum tectorium inducere

Dictiones collatae[+/-]

Composita

Dictiones derivatae[+/-]

Translationes[+/-]

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg induco dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Italice[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
induco prima singularis praesens activa indicativus indurre

Fontes

  1. Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. II, p. 808 — “INDŪCO, dūcis, duxi, ductum, dūcere, a. 3.”
  2. Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — indūco, dūxī, ductum, ere (tom. 2, p. 0206)