inducet

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg inducet dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
indūcet tertia singularis futurum activa indicativus indūcō (indūcere)
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /inˈduːket/(classice)
Syllabificatio phonetica: in·dū·cet — morphologica: in-duc-et
Usus[+/-]
Latinitas mediaevalis

saec. XIII.

  • Eius vultus,
forma, cultus
pre puellis,
ut sol stellis,
sic prelucet.
o inducet
hanc nostra ratio,
ut dignetur suo nos beare consortio? —Carmina Burana variorum auctorum (Carmina amatoria, 70, 2. fl.1230)

Loci[+/-]

L. Iunius Moderatus Columella
ca. 4-70
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

saec. I.

  • Plerumque etiam locis siccis et humidis arbores musco infestantur. Quem nisi ferramento eam raseris, nec fructum nec laetam frondem olea inducet. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Lucius Iunius Moderatus Columella - De re rustica - Libri XII. ed. V. Lundström. Anno 1902-1917. (The Latin Library)  Liber quintus. Caput IX., p. [15]  — inducet
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: inducet.