inducebamus

Discretiva

inducebamus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
indūcēbāmus	prima pluralis	imperfectum	activa	indicativus	indūcō (indūcere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /induːkeːˈbaːmus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·dū·cē·bā·mus — morphologica: in-duc-ebamus

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XI.

• Discesserat enim comes propter castelli custodiam; sed loco illius et aliorum, qui fodiendo fatigabantur, alios recentes inducebamus, qui viriliter operi insisterent. —Historia Francorum qui ceperunt Ierusalem Raimundi de Agiles. (fl.1000). Praefatio auctoris. Caput XV.