induxerim

Discretiva

induxerim dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
indūxerim	prima singularis	perfectum	activa	coniunctivus	indūcō (indūcere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /inˈduːkserim/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·dū·xe·rim — morphologica: in-dux-erim

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Quibus viri tanti verbis ita fui suasus, ut cum primum illa perlegi, in animum induxerim meum illius vestigiis insistere, et nihil non tentare quo huiusmodi librum ubicunque gentium delitesceret invenirem. —De operibus sex dierum Ernaldi Bonaevallis. (c.1071-c.1113)