inducebam

Discretiva

inducebam dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
indūcēbam	prima singularis	imperfectum	activa	indicativus	indūcō (indūcere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /induːˈkeːbam/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·dū·cē·bam — morphologica: in-duc-ebam

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. IX.

• Sic et ego adversam vobis superinducam poenam, non vos corripiens illis quibus flagellabam prius, quando mortiferos serpentes, et incendium, et terrae hiatus et similia super vos inducebam, sed alias. —Expositiones in Leviticum Rabani Mauri. (780-856). Liber septimus. Caput XIII.