inducemus

Discretiva

inducemus dictio est in variis linguis:

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
indūcēmus	prima pluralis	futurum	activa	indicativus	indūcō (indūcere)

API: /induːˈkeːtis/

Syllabificatio phonetica: in·dū·cē·mus — morphologica: in-duc-emus

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

class.

Sed tamen, si nobiscum eum rus aliquo eduxerimus, in hanc nostram rationem consuetudinemque inducemus. Magna enim nobis a te proposita merces est, quam certe nostra culpa numquam minus adsequemur. Quibus in locis et qua spe hiematurus sis ad me quam diligentissime scribas velim. —Epistolae ad Quintum Ciceronis ^[1]^[2]

saec. I.

Hac ratione stabulis ordinatis aquatile pecus inducemus; sitque nobis antiquissimum meminisse etiam in fluviatili negotio, quod in terreno praecipitur: Et quid quaeque ferat regio. —De re rustica L. Iunii Moderati Columellae ^[3]^[2]

↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Cicero
1 2 Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named q
↑ Lapsus in citando: Invalid <ref> tag; no text was provided for refs named Columella