inductor
Appearance
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /inˈduktor/ (classice) - Syllabificatio phonetica: in·duc·tor — morphologica: in-duct-or
Notatio
[+/-]Nomen substantivum
[+/-]induct|or, -ōris masc.
Declinatio
[+/-]| m. | sing. | plur. | |
|---|---|---|---|
| nom. | inductor | inductōrēs | I |
| gen. | inductōris | inductōrum | II |
| dat. | inductōrī | inductōribus | III |
| acc. | inductōrem | inductōrēs | IV |
| abl. | inductōre | inductōribus | VI |
| voc. | inductor | inductōrēs | V |
Usus
[+/-]- …
- Inductores acerrimi, gnarique nostri tergi, qui saepe ante in nostras scapulas cicatrices indiderunt. (Plaut. Asin. 3. 2. 6.)
Dictiones collatae
[+/-]Synonyma
[+/-]- …
- …
- fraudator
Collocationes
[+/-]- inductor litterarum
Dictiones derivatae
[+/-]Translationes
[+/-]Qui aliquid inducit
|
Qui servos caedunt
|
|
Homo ad fallendum paratus
Fontes
- 1 2 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. II, p. 809 — “INDUCTOR, ōris, m. 3.”
- ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — inductor, ōris, m. (tom. 2, p. 0210)