inducerem

Discretiva

inducerem dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
indūcerem	prima singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	indūcō (indūcere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /inˈduːkerem/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·dū·ce·rem — morphologica: in-duc-erem

Usus

Latinitas postclassica

saec. II.

• Equidem quo magis te quasi in rem praesentem inducerem, mandavi Cassio Avidio Martioque Vero commentarios quosdam mihi facerent, quos tibi mittam; ex quibus et mores hominum et sensum eorum cognosces. —Epistularum ad Verum imperatorem Aurelium Caesarem M. Frontonis. (ca. 95-165). Liber I. ad Verum.