inducebas

Discretiva

inducebas dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
indūcēbās	secunda singularis	imperfectum	activa	indicativus	indūcō (indūcere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /induːˈkeːbaːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·dū·cē·bās — morphologica: in-duc-ebas

Usus

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Merito sic expetitus est ab universo populo, ut venirent ad eum omnes tribus Israel dicentes: Ecce nos ossa tua et caro tua sumus: heri et nudiustertius cum esset Saul, et regnaret super nos; tu eras qui producebas et inducebas Israel. —De officiis ministrorum Ambrosii Mediolanensis. (c.339-397). Liber secundus. Caput VII.