induxerat

Discretiva

induxerat dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
indūxerat	tertia singularis	plusquam perfectum	activa	indicativus	indūcō (indūcere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /inˈduːkserat/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·dū·xe·rat — morphologica: in-dux-erat

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Titus Livius -58/+17

P. Ovidius Naso -42…+18

P. Cornelius Tacitus ca. 116

antiq.

class.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Sed in ipsa decessione significavit sperasse se aliquid et id quod animum induxerat paulisper non tenuit sed cito ad se rediit meisque honorificentissimis erga se officiis victus pluris ea duxit quam omnem pecuniam. —Epistolae ad Atticum Ciceronis

class.

• Crediderat campestris oppidi facilem expugnationem esse, et nobilitas coloniae induxerat eum, magnum se excidio eius urbis terrorem ceteris ratum iniecturum. —Ab urbe condita Titi Livii

class. (ca. 2-8)

• dissidet et variat sententia, parsque negandum

non putat auxilium, multi retinere suamque

non emittere opem nec numina tradere suadent:

dum dubitant, seram pepulere crepuscula lucem;

umbraque telluris tenebras induxerat orbi,

cum deus in somnis opifer consistere visus

ante tuum, Romane, torum, sed qualis in aede

esse solet, baculumque tenens agreste sinistra

caesariem longae dextra deducere barbae

et placido talis emittere pectore voces:

‘pone metus! veniam simulacraque nostra relinquam.’ —Metamorphoses Ovidii Nasonis

Latinitas postclassica

saec. II.

• nam genitos Agrippa Gaium ac Lucium in familiam Caesarum induxerat, necdum posita puerili praetexta principes iuventutis appellari, destinari consules specie recusantis flagrantissime cupiverat. —Annales P. Cornelii Taciti