induxerant

Discretiva

induxerant dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
indūxerant	tertia pluralis	plusquam perfectum	activa	indicativus	indūcō (indūcere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /inˈduːkserant/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·dū·xe·rant — morphologica: in-dux-erant

Loci

P. Cornelius Tacitus ca. 116

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.

• Samii decreto Amphictyonum nitebantur, quis praecipuum fuit rerum omnium iudicium, qua tempestate Graeci conditis per Asiam urbibus ora maris potiebantur. neque dispar apud Coos antiquitas, et accedebat meritum ex loco: nam civis Romanos templo Aesculapii induxerant, cum iussu regis Mithridatis apud cunctas Asiae insulas et urbes trucidarentur. —Annales P. Cornelii Taciti