inducimus

Discretiva

inducimus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
indūcimus	prima pluralis	praesens	activa	indicativus	indūcō (indūcere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /inˈduːkimus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: in·dū·ci·mus — morphologica: in-duc-imus

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Lucius Annaeus Seneca -3/+65

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• sin hoc totidem verbis translatum caput est quot fuit non modo in Cornelia sed etiam ante in lege Servilia, per deos immortalis! quid agimus, iudices, aut quem hunc morem novorum iudiciorum in rem publicam inducimus? Erat enim haec consuetudo nota vobis quidem omnibus, sed, si usus magister est optimus, mihi debet esse notissima. —Pro C. Rabirio Postumo oratio Ciceronis

class.

• Maxima beneficia probationem non habent, saepe intra tacitam duorum conscientiam latent; an hoc inducimus, ut non demus beneficia sine teste? —De beneficiis Senecae

Latinitas nova

saec. XVI.

• Hoc autem cum non sit manifestum, ratione colligere oportet huiusmodi, qua tanquam ex propria sententia propositum inducimus. —Libri physicorum Aristotelis explanati Iordani Bruni