probo

probō

 → Discretiva 

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈpro.boː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pro·bō — morphologica: prob-o

Notatio

← Latine: probus

Verbum transitivum

prob|ō, -āre, -āvī, -ātum

1. √ Cernere num aliquem aliquidve bonum sit.
2. (Latiori sensu) experiendo comperire.
3. Dicere aliquem aliquidve bonum esse.
4. (Speciatim) planum facere, argumentis demonstare.

Coniugatio

Verbum finitum

­

Thema	Vox activa
prob-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	probō	probem		probābam	probārem	probābō
II. sing.	probās	probēs	probā!	probābās	probārēs	probābis	probātō!
III. sing.	probat	probet		probābat	probāret	probābit	probātō!
I. plur.	probāmus	probēmus		probābāmus	probārēmus	probābimus
II. plur.	probātis	probētis	probāte!	probābātis	probārētis	probābitis	probātōte!
III. plur.	probant	probent		probābant	probārent	probābunt	probantō!
Thema	Vox passiva
prob-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	probor	prober		probābar	probārer	probābor
II. sing.	probāris	probēris	probāre!	probābāris	probārēris	probāberis	probātor!
III. sing.	probātur	probētur		probābātur	probārētur	probābitur	probātor!
I. plur.	probāmur	probēmur		probābāmur	probārēmur	probābimur
II. plur.	probāminī	probēminī	probāminī!	probābāminī	probārēminī	probābiminī	—
III. plur.	probantur	probentur		probābantur	probārentur	probābuntur	probantor!

Thema	Vox activa
probāv-	Tempus perfectum		plusquam perfectum		futurum exactum
Persona	indicativ.	coniunct.	indicativ.	coniunct.
I. sing.	probāvī	probāverim	probāveram	probāvissem	probāverō
II. sing.	probāvistī	probāveris	probāverās	probāvissēs	probāveris
III. sing.	probāvit	probāverit	probāverat	probāvisset	probāverit
I. plur.	probāvimus	probāverimus	probāverāmus	probāvissēmus	probāverimus
II. plur.	probāvistis	probāveritis	probāverātis	probāvissētis	probāveritis
III. plur.	probāvērunt	probāverint	probāverant	probāvissent	probāverint

Verbum infinitum

Modus	infinitivus			participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Vox activa	probāre	probāvisse	probātūrum, -am, -um esse	probāns		probātūrus, -a, -um­
Vox passiva	probārī	probātum, -am, -um esse	probātum īrī		probātus, -a, -um
Gerundium		Gerundivum			Supinum
probandī		probandus, -a, -um			probātum	probātū

Dictiones collatae

Synonyma

1. iūdicāre, admittere, approbāre

Dictiones derivatae

• probātiō
• probātīvus
• probātor, probātrīx
• probātus, probātē

Composita

• approbō, approbāre, approbātiō, approbātor
• comprobō, comprobāre, comprobātiō, comprobātor
• improbō, improbāre, improbātiō, improbātor
• reprobō, reprobāre, reprobātiō, reprobātor

Translationes

Cernere num aliquem aliquidve bonum sit	dilatare ▼

Cernere num aliquem aliquidve bonum sit	collabi ▲

Anglice: judge (en) Germanice: beurteilen (de)

Experiendo comperire	dilatare ▼

Experiendo comperire	collabi ▲

Anglice: examine (en), test (en), inspect (en) Germanice: prüfen (de), untersuchen (de)

Dicere aliquem aliquidve bonum esse	dilatare ▼

Dicere aliquem aliquidve bonum esse	collabi ▲

Anglice: approve (en) Germanice: anerkennen (de), genehmigen (de), billigen (de), gutheißen (de)

Planum facere, argumentis demonstare	dilatare ▼

Planum facere, argumentis demonstare	collabi ▲

Anglice: prove (en), demonstrate (en) Esperantice: provi (eo) Germanice: beweisen (de), nachweisen (de)

Discretiva

probo dictio est in variis linguis:

• Esperantice: probo
• Hispanice: probo
• Italice: probo
• Lusitane: probo

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
probō	casus dativus singularis	substantivi probus
probō	casus ablativus singularis	substantivi probus

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈpro.boː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pro·bō — morphologica: prob-o

Loci

Phaedrus ca. -10…+60

Apuleius ca. 125-170

Franciscus Petrarca 1304-1374

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• De malo scriptore se laudante.

Aesopo quidam scripta recitarat mala,

In quis inepte multum se iactaverat.

Scire ergo cupiens quidnam sentiret senex,

«Numquid tibi» inquit «visus sum superbior?

Haud vana nobis ingeni fiducia est».

Confectus ille pessimo volumine:

«Ego» inquit «quod te laudas vehementer  probo ,

Namque hoc ab alio numquam continget tibi». —Fabulae Phaedri

Latinitas postclassica

saec. II.

• non hercule penuria laudis, quae mihi dudum integra et florens per omnes antecessores tuos ad te reservata est, sed quoniam nulli me probatiorem volo, quam quem ipse ante omnis merito  probo . enim sic natura comparatum est, ut eum quem laudes etiam ames, porro quem ames etiam laudari te ab illo velis. atque ego me dilectorem tuum profiteor, nulla tibi privatim, sed omni publicitus gratia obstrictus. —Florida Apulei

Latinitas humanistica

saec. XIV.  (1354–1367 p.C.n.)

• Dolor: In mari pereo.

Ratio: Persuasum multis, scio, in mari miserum mori, quod ethereus atque ardens spiritus suo contrario videatur opprimi; sed, ut dixi, nichil locus ad miseriam, animus totum. Itaque de hac re naute nescio cuius responsionem  probo , quem cum quidam interrogasset, ubi nam pater eius obiisset, “In mari” inquit; cunque idem ille de avo et proavo atque atavo nominatim ex ordine quesivisset, responsumque idem de singulis accepisset, intulit: “Et nunquid tu, inquit, mari ingredi non times?” —De remediis utriusque fortune Petrarcae

Vide etiam:  → probo (Vicicitatio)