improbare

Discretiva

improbare dictio est in variis linguis:

• Hispanice: improbare

Formae affines

Latine

improbāre

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
improbāre	secunda singularis	praesens	passiva	imperativus	improbō (improbāre)
improbāre	—	praesens	activa	infinitivus	improbō

Appellatio pronuntiatusque

API: /im.proˈbaːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: im·pro·bā·re — morphologica: im-prob-are

Hispanice

improbare

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
improbare†	prima singularis	futurum	activa	coniunctivus	improbar
improbare†	tertia singularis	futurum	activa	coniunctivus	improbar

Appellatio pronuntiatusque

API: /im.pɾoˈba.ɾe/, [ĩmpɾoˈβ̞aɾe]

Syllabificatio phonetica: im·pro·ba·re — morphologica: im-prob-are

Loci

M. Fabius Quintilianus ca. 35–100

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 90–96 p.C.n.)

• Sunt tamen qui rudem illam et qualem impetus cuiusque animi tulit actionem iudicent fortiorem et solam viris dignam, sed non alii fere quam qui etiam in dicendo curam et artem et nitorem et quidquid studio paratur ut adfectata et parum naturalia solent  improbare , vel qui verborum atque ipsius etiam soni rusticitate, ut L. Cottam dicit Cicero fecisse, imitationem antiquitatis adfectant. —Institutio oratoria Quintiliani

Vide etiam:  → improbare (Vicicitatio)