probaret

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg probaret dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
probāret tertia singularis imperfectum activa coniunctivus probō (probāre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /proˈbaːret/(classice)
Syllabificatio phonetica: pro·bā·ret — morphologica: prob-aret

Loci[+/-]

Titus Livius
-58…+17
Velleius Paterculus
ca. -20…+35
C. Plinius Secundus
23-79
antiq. class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Tum ita sibi scriptum traditum esse: foedus cum patre ictum ad se nihil pertinere; id se renovari, non quia probaret sed quia in nova possessione regni patienda omnia essent, passum. —Ab urbe condita Titi Livii [1][2]

class.

  • Denique ea fortuna Drusi fuit ut malefacta collegarum eius quam optime ab ipso cogitata senatus probaret magis et honorem qui ab eo deferebatur sperneret, iniurias quae ab aliis intendebantur aequo animo reciperet et huius summae gloriae invideret, illorum modicam ferret. —Historiae Romanae Vellei [3][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (Universitas Turicensis): Liber XLII, caput 25 — probaret
  2. 2.0 2.1 2.2 Vicicitatio: probaret.
  3. 3.0 3.1 Velleius Paterculus, Historiarum ad M. Vinicium consulem libri duo (ed. J. Hellegouarc'h, Paris 1982). Liber II. Caput XIII. p. 3 — probaret
  4. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Universitas Turicensis, Liber 35, cap. 40, [133] — probaret