praedico

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯ˈdiːkoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·dī·cō — morphologica: prae-dic-o

Notatio

← Latine: prae et dīcō

Verbum transitivum

praedīc|ō, -ere, praedīxī, praedictum

1. Rem futuram dicere

Verbum finitum

­

Thema	Vox activa
praedīc-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	praedīcō	praedīcam		praedīcēbam	praedīcerem	praedīcam
II. sing.	praedīcis	praedīcās	praedīc!	praedīcēbās	praedīcerēs	praedīcēs	praedīcitō!
III. sing.	praedīcit	praedīcat		praedīcēbat	praedīceret	praedīcet	praedīcitō!
I. plur.	praedīcimus	praedīcāmus		praedīcēbāmus	praedīcerēmus	praedīcēmus
II. plur.	praedīcitis	praedīcātis	praedīcite!	praedīcēbātis	praedīcerētis	praedīcētis	praedīcitōte!
III. plur.	praedīcunt	praedīcant		praedīcēbant	praedīcerent	praedīcent	praedīcuntō!
Thema	Vox passiva
praedīc-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	praedīcor	praedīcar		praedīcēbar	praedīcerer	praedīcar
II. sing.	praedīceris	praedīcāris	praedīcere!	praedīcēbāris	praedīcerēris	praedīcēris	praedīcitor!
III. sing.	praedīcitur	praedīcātur		praedīcēbātur	praedīcerētur	praedīcētur	praedīcitor!
I. plur.	praedīcimur	praedīcāmur		praedīcēbāmur	praedīcerēmur	praedīcēmur
II. plur.	praedīciminī	praedīcāminī	praedīciminī!	praedīcēbāminī	praedīcerēminī	praedīcēminī	—
III. plur.	praedīcuntur	praedīcantur		praedīcēbantur	praedīcerentur	praedīcentur	praedīcuntor!

Thema	Vox activa
praedīx-	Tempus perfectum		plusquam perfectum		futurum exactum
Persona	indicativ.	coniunct.	indicativ.	coniunct.
I. sing.	praedīxī	praedīxerim	praedīxeram	praedīxissem	praedīxerō
II. sing.	praedīxistī	praedīxeris	praedīxerās	praedīxissēs	praedīxeris
III. sing.	praedīxit	praedīxerit	praedīxerat	praedīxisset	praedīxerit
I. plur.	praedīximus	praedīxerimus	praedīxerāmus	praedīxissēmus	praedīxerimus
II. plur.	praedīxistis	praedīxeritis	praedīxerātis	praedīxissētis	praedīxeritis
III. plur.	praedīxērunt	praedīxerint	praedīxerant	praedīxissent	praedīxerint

Verbum infinitum

Modus	infinitivus			participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Vox activa	praedīcere	praedīxisse	praedictūrum, -am, -um esse	praedīcēns		praedictūrus, -a, -um­
Vox passiva	praedīcī	praedictum, -am, -um esse	praedictum īrī		praedictus, -a, -um
Gerundium		Gerundivum			Supinum
praedīcendī		praedīcendus, -a, -um			praedictum	praedictū

Dictiones collatae

• dīcō, dīcere

Composita

• abdīcō, abdīcere
• addīcō, addīcere
• antedīcō, antedīcere
• benedīcō, benedīcere
• condīcō, condīcere
• contrādīcō, contrādīcere
• ēdīcō, ēdīcere
• indīcō, indīcere
• interdīcō, interdīcere
• maledīcō, maledīcere
• perdīcō, perdīcere
• prōdīcō, prōdīcere
• redīcō, redīcere
• superdīcō, superdīcere
• valēdīcō, valēdīcere

Dictiones derivatae

• praedictiō
• praedictīvus
• praedictum

Translationes

Rem futuram dicere	dilatare ▼

Rem futuram dicere	collabi ▲

Anglice: predict (en) Germanice: vorhersagen (de)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈprae̯dikoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·di·cō — morphologica: prae-dic-o

Notatio

← Latine: prae et dicō

Verbum transitivum

praedĭc|ō, -āre, -āvī, -ātum

1. Annuntiare, palam profere.
2. Magna voce aliquid dicere
3. Commemorare cum laude

Verbum finitum

­

Thema	Vox activa
praedic-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	praedicō	praedicem		praedicābam	praedicārem	praedicābō
II. sing.	praedicās	praedicēs	praedicā!	praedicābās	praedicārēs	praedicābis	praedicātō!
III. sing.	praedicat	praedicet		praedicābat	praedicāret	praedicābit	praedicātō!
I. plur.	praedicāmus	praedicēmus		praedicābāmus	praedicārēmus	praedicābimus
II. plur.	praedicātis	praedicētis	praedicāte!	praedicābātis	praedicārētis	praedicābitis	praedicātōte!
III. plur.	praedicant	praedicent		praedicābant	praedicārent	praedicābunt	praedicantō!
Thema	Vox passiva
praedic-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	praedicor	praedicer		praedicābar	praedicārer	praedicābor
II. sing.	praedicāris	praedicēris	praedicāre!	praedicābāris	praedicārēris	praedicāberis	praedicātor!
III. sing.	praedicātur	praedicētur		praedicābātur	praedicārētur	praedicābitur	praedicātor!
I. plur.	praedicāmur	praedicēmur		praedicābāmur	praedicārēmur	praedicābimur
II. plur.	praedicāminī	praedicēminī	praedicāminī!	praedicābāminī	praedicārēminī	praedicābiminī	—
III. plur.	praedicantur	praedicentur		praedicābantur	praedicārentur	praedicābuntur	praedicantor!

Verbum infinitum

Modus	infinitivus			participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Vox activa	praedicāre	praedicāvisse	praedicātūrum, -am, -um esse	praedicāns		praedicātūrus, -a, -um­
Vox passiva	praedicārī	praedicātum, -am, -um esse	praedicātum īrī		praedicātus, -a, -um
Gerundium		Gerundivum			Supinum
praedicandī		praedicandus, -a, -um			praedicātum	praedicātū

Dictiones collatae

• dicō, dicāre

Composita

• abdicō, abdicāre
• dēdicō, dēdicāre
• indicō, indicāre

Dictiones derivatae

• praedicābilis
• praedicāmentum
• praedicātiō
• praedicātīvus
• praedicātor, praedicātrīx
• praedicātum

Translationes

Annuntiare	dilatare ▼

Annuntiare	collabi ▲

Anglice: announce (en) Germanice: verkünden (de), bekanntmachen (de)

Magna voce aliquid dicere	dilatare ▼

Magna voce aliquid dicere	collabi ▲

Anglice: proclaim (en), declare publicly (en) Germanice: verkündigen (de), proklamieren (de)

Commemorare cum laude	dilatare ▼

Commemorare cum laude	collabi ▲

Anglice: praise (en), commend (en) Germanice: verkündigen (de), predigen (de)