Jump to content

abdico

E Victionario

abdīcō (abdīcere)

[+/-]

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /abˈdiːkoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: ab·dī·cō — morphologica: ab-dic-o

Notatio

[+/-]
ab + dīcō (dīcere)

Verbum temporale

[+/-]

abdīc|ō, -ere, abdīxī, abdictum

  1. (Propriē) abnegare, recusare, reiicere.
  2. (Iur.) negare alicui ius repetendi aliquid tamquam suum.

Coniugatio

[+/-]

Verbum finitum

­
Thema Vox activa
abdīc- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. abdīcō abdīcam   abdīcēbam abdīcerem abdīcam  
II. sing. abdīcis abdīcās abdīc! abdīcēbās abdīcerēs abdīcēs abdīcitō!
III. sing. abdīcit abdīcat   abdīcēbat abdīceret abdīcet abdīcitō!
I. plur. abdīcimus abdīcāmus   abdīcēbāmus abdīcerēmus abdīcēmus  
II. plur. abdīcitis abdīcātis abdīcite! abdīcēbātis abdīcerētis abdīcētis abdīcitōte!
III. plur. abdīcunt abdīcant   abdīcēbant abdīcerent abdīcent abdīcuntō!
Thema Vox passiva
abdīc- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. abdīcor abdīcar   abdīcēbar abdīcerer abdīcar  
II. sing. abdīceris abdīcāris abdīcere! abdīcēbāris abdīcerēris abdīcēris abdīcitor!
III. sing. abdīcitur abdīcātur   abdīcēbātur abdīcerētur abdīcētur abdīcitor!
I. plur. abdīcimur abdīcāmur   abdīcēbāmur abdīcerēmur abdīcēmur  
II. plur. abdīciminī abdīcāminī abdīciminī! abdīcēbāminī abdīcerēminī abdīcēminī
III. plur. abdīcuntur abdīcantur   abdīcēbantur abdīcerentur abdīcentur abdīcuntor!
Thema Vox activa
abdīx- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum
exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. abdīxī abdīxerim abdīxeram abdīxissem abdīxerō
II. sing. abdīxistī abdīxeris abdīxerās abdīxissēs abdīxeris
III. sing. abdīxit abdīxerit abdīxerat abdīxisset abdīxerit
I. plur. abdīximus abdīxerimus abdīxerāmus abdīxissēmus abdīxerimus
II. plur. abdīxistis abdīxeritis abdīxerātis abdīxissētis abdīxeritis
III. plur. abdīxērunt abdīxerint abdīxerant abdīxissent abdīxerint

Verbum infinitum

Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Vox
activa
abdīcere abdīxisse abdictūrum,
-am, -um esse
abdīcēns   abdictūrus,
-a, -um­
Vox
passiva
abdīcī abdictum,
-am, -um esse
abdictum īrī   abdictus,
-a, -um
 

Gerundium Gerundivum Supinum
abdīcendī abdīcendus, -a, -um abdictum abdictū

Dictiones collatae

[+/-]
Composita

Translationes

[+/-]
Abnegare, recusare, reiiceredilatare ▼
Abnegare, recusare, reiicerecollabi ▲
Negare alicui ius repetendi aliquid tamquam suumdilatare ▼
Negare alicui ius repetendi aliquid tamquam suumcollabi ▲

abdicō (abdicāre)

[+/-]

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /ˈab.di.koː/(classice)
Syllabificatio phonetica: ab·di·cō — morphologica: ab-dic-o

Notatio

[+/-]
ab + dicō (dicāre)

Verbum temporale

[+/-]

abdĭc|ō, -āre, -āvī, -ātum

  1. (Propriē) solemnibus verbis publicoque in conventu abiicere, recusare, reiicere.
  2. (Generatim) negare et respuere.

Coniugatio

[+/-]

Verbum finitum

­
Thema Vox activa
abdic- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. abdicō abdicem   abdicābam abdicārem abdicābō  
II. sing. abdicās abdicēs abdicā! abdicābās abdicārēs abdicābis abdicātō!
III. sing. abdicat abdicet   abdicābat abdicāret abdicābit abdicātō!
I. plur. abdicāmus abdicēmus   abdicābāmus abdicārēmus abdicābimus  
II. plur. abdicātis abdicētis abdicāte! abdicābātis abdicārētis abdicābitis abdicātōte!
III. plur. abdicant abdicent   abdicābant abdicārent abdicābunt abdicantō!
Thema Vox passiva
abdic- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. abdicor abdicer   abdicābar abdicārer abdicābor  
II. sing. abdicāris abdicēris abdicāre! abdicābāris abdicārēris abdicāberis abdicātor!
III. sing. abdicātur abdicētur   abdicābātur abdicārētur abdicābitur abdicātor!
I. plur. abdicāmur abdicēmur   abdicābāmur abdicārēmur abdicābimur  
II. plur. abdicāminī abdicēminī abdicāminī! abdicābāminī abdicārēminī abdicābiminī
III. plur. abdicantur abdicentur   abdicābantur abdicārentur abdicābuntur abdicantor!
Thema Vox activa
abdicāv- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum
exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. abdicāvī abdicāverim abdicāveram abdicāvissem abdicāverō
II. sing. abdicāvistī abdicāveris abdicāverās abdicāvissēs abdicāveris
III. sing. abdicāvit abdicāverit abdicāverat abdicāvisset abdicāverit
I. plur. abdicāvimus abdicāverimus abdicāverāmus abdicāvissēmus abdicāverimus
II. plur. abdicāvistis abdicāveritis abdicāverātis abdicāvissētis abdicāveritis
III. plur. abdicāvērunt abdicāverint abdicāverant abdicāvissent abdicāverint

Verbum infinitum

Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Vox
activa
abdicāre abdicāvisse abdicātūrum,
-am, -um esse
abdicāns   abdicātūrus,
-a, -um­
Vox
passiva
abdicārī abdicātum,
-am, -um esse
abdicātum īrī   abdicātus,
-a, -um
 

Gerundium Gerundivum Supinum
abdicandī abdicandus, -a, -um abdicātum abdicātū

Dictiones collatae

[+/-]
Composita

Dictiones derivatae

[+/-]

Translationes

[+/-]
Solemnibus verbis publicoque in conventu abiicere, recusare, reiiceredilatare ▼
Solemnibus verbis publicoque in conventu abiicere, recusare, reiicerecollabi ▲
Negare et respueredilatare ▼
Negare et respuerecollabi ▲