praedicatur

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg praedicatur dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

praedicātur[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
praedicātur tertia singularis praesens passiva indicativus praedicō (praedicāre)
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /prae̯diˈkaːtur/(classice)
Syllabificatio phonetica: prae·di·ca·tur — morphologica: prae-dic-atur

praedīcātur[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
praedīcātur tertia singularis praesens passiva coniunctivus praedīcō (praedīcere)
Appellatio[+/-]
Loudspeaker red.svgAPI: /prae̯̯diːˈkaːtur/(classice)
Syllabificatio phonetica: prae·dī·ca·tur — morphologica: prae-dic-atur

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • h<u>c pertinent peregrinae exercitationes et volutatio in caeno ac pectorosa cervicis repandae ostentatio. per omnia haec praedicatur sitis quaeri. iam vero quae in bibendo certamina, quae vasa adulteriis caelata, tamquam per se parum doceat libidines temulentia! —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber XIV, cap. 28, [140] — praedicatur
  2. Vicicitatio: praedicatur.