praedicitur

Discretiva

praedicitur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
praedīcitur	tertia singularis	praesens	passiva	indicativus	praedīcō (praedīcere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /prae̯̯ˈdiːki.tur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: prae·dī·ci·tur — morphologica: prae-dic-itur

Loci

Marcus Manilius fl. 14

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• sed, ne circuitu longo manifesta probentur,

ipsa fides operi faciet pondusque fidemque;

nam neque decipitur ratio nec decipit umquam.

rite sequenda via est ac veris credita causis,

eventusque datur qualis praedicitur ante.

quod Fortuna ratum faciat, quis dicere falsum

audeat et tantae suffragia vincere sortis? —Astronomicon M. Manilii