ruo

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈruoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ru·ō — morphologica: ru-o

Verbum temporale

ru|ō, -ĕre, ruī, rutum vel rūtum vel ruitum, ruitūrus

1. (Intrans.) ardenter ac festinanter ire, festināre.

   quidam inermes ultro ruere ac se morti offerre — (Cic.)

2. (Trans.) cum impetu deicere, prosternere.

   imbres fluctusque frangere malum, ruere antennas, scindere vela etc. — (Plaut.)

Coniugatio

Verbum finitum

­

Thema	Vox activa
ru-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	ruō	ruam		ruēbam	ruerem	ruam
II. sing.	ruis	ruās	rue!	ruēbās	ruerēs	ruēs	ruitō!
III. sing.	ruit	ruat		ruēbat	rueret	ruet	ruitō!
I. plur.	ruimus	ruāmus		ruēbāmus	ruerēmus	ruēmus
II. plur.	ruitis	ruātis	ruite!	ruēbātis	ruerētis	ruētis	ruitōte!
III. plur.	ruunt	ruant		ruēbant	ruerent	ruent	ruuntō!
Thema	Vox passiva
ru-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	ruor	ruar		ruēbar	ruerer	ruar
II. sing.	rueris	ruāris	ruere!	ruēbāris	ruerēris	ruēris	ruitor!
III. sing.	ruitur	ruātur		ruēbātur	ruerētur	ruētur	ruitor!
I. plur.	ruimur	ruāmur		ruēbāmur	ruerēmur	ruēmur
II. plur.	ruiminī	ruāminī	ruiminī!	ruēbāminī	ruerēminī	ruēminī	—
III. plur.	ruuntur	ruantur		ruēbantur	ruerentur	ruentur	ruuntor!

Thema	Vox activa
ru-	Tempus perfectum		plusquam perfectum		futurum exactum
Persona	indicativ.	coniunct.	indicativ.	coniunct.
I. sing.	ruī	ruerim	rueram	ruissem	ruerō
II. sing.	ruistī	rueris	ruerās	ruissēs	rueris
III. sing.	ruit	ruerit	ruerat	ruisset	ruerit
I. plur.	ruimus	ruerimus	ruerāmus	ruissēmus	ruerimus
II. plur.	ruistis	rueritis	ruerātis	ruissētis	rueritis
III. plur.	ruērunt	ruerint	ruerant	ruissent	ruerint

Verbum infinitum

Modus	infinitivus			participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Vox activa	ruere	ruisse	ruitūrum, -am, -um esse	ruēns		ruitūrus, -a, -um­
Vox passiva	ruī	rūtum, -am, -um esse	rūtum īrī		rūtus, -a, -um
Gerundium		Gerundivum			Supinum
ruendī		ruendus, -a, -um			rūtum	rūtū

Usus

• ad interitum ruo voluntarium

Dictiones derivatae

• rutellum
• rutrum
• rutus, rutūs

Composita

• adruō, adruere
• abruō, abruere
• corruō, corruere
• dēruō, dēruere
• dīruō, dīruere
• ēruō, ēruere
• irruō, irruere
• obruō, obruere
• prōruō, prōruere
• subruō, subruere

Translationes

Festinare	dilatare ▼

Festinare	collabi ▲

Anglice: rush (en) Germanice: rennen (de), stürzen (de), stürmen (de)

Cum impetu deicere	dilatare ▼

Cum impetu deicere	collabi ▲

Anglice: smash down (en), tear down (en) Germanice: niederreißen (de), zu Boden schmettern (de)

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (opus 47-45 a.C.n.)

• Itaque in reliqua forma verborum suam utrumque sequitur formam. Utrum in secunda persona forma verborum temporalium habeat in extrema syllaba AS an IS, ad discernendas similitudines interest: quocirca ibi potius index analogiae, quam in prima, quod ibi obstrusa est dissimilitudo, ut apparet in his: meo, neo, ruo; ab his enim dissimilia fiunt transitu, quod sic dicuntur: meo, meas; neo nes; ruo, ruis; quorum unumquodque suam conservat similitudinis formam. —De lingua Latina Varronis