ruuntur

Discretiva

ruuntur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
ruuntur	tertia pluralis	praesens	passiva	indicativus	ruō (ruere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈru.untur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ru·un·tur — morphologica: ru-untur

Usus

Latinitas nova

saec. XVIII. - saec. XIX.

• Exuviis compacta maris sunt edita saxa,

Duri etiam pisces rastris, conchaeque ruuntur.

Sic itidem omnigenis quoniam concreta videtur

Aequoris exuviis, Afram venisse sub auras

Credibile est Meliten, quae nunc tam nobilis ora est. —Philosophiae recentioris versibus traditae Benedicti Stay (1714-1801). Liber quartus.