ruens

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈsolweːns/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ru·ēns — morphologica: ru-ens

Notatio

← Latine: ruō (ruere)

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
ruēns	—	praesens	activa	participium	ruō (ruere)

Declinatio

positivus singularis				positivus pluralis
cas.	masc.	fem.	neut.	cas.	masc.	fem.	neut.
nom.	ruēns	ruēns	ruēns	nom.	ruentēs	ruentēs	ruentia
gen.	ruentis	ruentis	ruentis	gen.	ruentium	ruentium	ruentium
dat.	ruentī	ruentī	ruentī	dat.	ruentibus	ruentibus	ruentibus
acc.	ruentem	ruentem	ruēns	acc.	ruentēs ruentīs	ruentēs ruentīs	ruentia
abl.	ruente ruentī	ruente ruentī	ruente ruentī	abl.	ruentibus	ruentibus	ruentibus
voc.	ruēns	ruēns	ruēns	voc.	ruentēs	ruentēs	ruentia

Translationes

Participium: qui ruit	dilatare ▼

Participium: qui ruit	collabi ▲

Anglice: hurrying (en), hastening (en); collapsing (en), falling (en) Germanice: rennend (de), stürmend (de); stürzend (de), einstürzend (de)

Participium: qui aliquid ruit	dilatare ▼

Participium: qui aliquid ruit	collabi ▲

Anglice: casting dowm (en) Germanice: niederreißend (de), stürzend (de)

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• superest haliaëtos, clarissima oculorum acie, librans ex alto sese visoque in mari pisce praeceps in eum ruens et discussis pectore aquis rapiens. —Naturalis historia Plinii