ruentis

Discretiva

ruentis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

ruentis

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ruentis	casus genitivus singularis	participii ruēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /ruˈentis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ru·en·tis — morphologica: ru-ent-is

ruentīs

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ruentīs	casus accusativus pluralis · genus masculinum	participii ruēns
ruentīs	casus accusativus pluralis · genus femininum	participii ruēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /ruˈentiːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ru·en·tīs — morphologica: ru-ent-is

Loci

Titus Livius -58…+17

Aulus Cornelius Celsusca. -25…+50

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (ca. 30 p.C.n.)

• Accessit etiam fortuita res ad animos eorum firmandos; nam cum turris per aggerem parum densati soli ageretur, rota una in altiorem orbitam depressa ita turrim inclinavit, ut speciem ruentis hostibus, trepidationem insanam superstantibus armatis praebuerit. —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• Si profusionem timemus, quod ex sede vulneris et ex magnitudine eius et ex impetu ruentis sanguinis intellegi potest, siccis linamentis vulnus inplendum est, supraque imponenda spongia ex aqua frigida expressa ac manu super conprimenda. —De Medicina Celsi