ruente

Discretiva

ruente dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
ruente	casus ablativus singularis	participii ruēns

Appellatio pronuntiatusque

API: /ruˈente/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ru·en·te — morphologica: ruent-e

Loci

Titus Livius -58…+17

Lucius Annaeus Seneca -3…+65

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Ludis vero dimissis cursu prope omnes tendere ad imperatorem Romanum, ut ruente turba in unum adire, contingere dextram cupientium, coronas lemniscosque iacientium haud procul periculo fuerit. —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• Concepisti imaginem quantam debebas obrutis omnibus terris caelo ipso in terram ruente. Perfer: scies quid deceat, si cogitaveris orbem terrarum natare. —Naturales quaestiones Senecae