diruere

Discretiva

diruere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
dīruere	secunda singularis	praesens	passiva	imperativus	dīruō (dīruere)
dīruere	—	praesens	activa	infinitivus	dīruō

Appellatio pronuntiatusque

API: /diːˈruere/

(classice)

Syllabificatio phonetica: dī·ru·e·re — morphologica: di-ru-ere

Loci

Quintus Horatius Flaccus -65…-8

Titus Livius -58…+17

C. Plinius Secundus 23-79

P. Cornelius Tacitus 55-117

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 41/40 a.C.n.)

• Exegi monumentum aere perennius

regalique situ pyramidum altius,

quod non imber edax, non aquilo impotens

possit diruere aut innumerabilis

annorum series et fuga temporum. —Carminum libri IV Q. Horatii Flacci

class.

• Neque enim diruere modo ipsa templa ac simulacra evertere satis habuit, sed lapides quoque, ne integri cumularent ruinas, frangi iussit. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• sunt qui tradunt Euphraten Gobaris praefecti opere diductum esse ubi diximus findi, ne praecipiti cursu Babylona infestaret, ab Assyriis vero universis appellatum Narmalchan, quod significat regium flumen. qua dirivatur, oppidum fuit Agranis e maximis, quod diruere Persae. —Naturalis historia Plinii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 105-110 p.C.n.)

• Agrippinenses sumpto consultandi spatio, quando neque subire condiciones metus futuri neque palam aspernari condicio praesens sinebat, in hunc modum respondent: ‘quae prima libertatis facultas data est, avidius quam cautius sumpsimus, ut vobis ceterisque Germanis, consanguineis nostris, iungeremur. muros civitatis, congregantibus se cum maxime Romanorum exercitibus, augere nobis quam diruere tutius est.’ —Historiae P. Cornelii Taciti