rueretur

Discretiva

rueretur dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
ruerētur	tertia singularis	imperfectum	passiva	coniunctivus	ruō (ruere)

Appellatio pronuntiatusque

API: /ru.eˈreːtur/

(classice)

Syllabificatio phonetica: ru·e·rē·tur — morphologica: ru-etur

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

• Nam quandiu corpus quod corrumpitur aggravat animam, et terrena inhabitatio deprimit sensum multa cogitantem, necesse est ut animae quantumvis amantis defectus fiat et profectus; quorum alterum nisi consolaretur, alterum contineret iste affectus, in omnimodum rueretur defectum, de quo nullus sublevaret profectus. —Orationes meditativae Guillelmi abbatis (ca. 1085-1148). Meditatio XII.