titillatus

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Latine[+/-]

tītillātus[+/-]

Appellatio[+/-]

API: /tiːtilˈlaːtus/(classice)
Syllabificatio phonetica: tī·til·lā·tus — morphologica: titillat-us

Notatio[+/-]

← Latinetītillō (tītillāre)

Participium[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus­ Casu Verbum
tītillātus
perfectum passiva participium­ nominativo tītillō (tītillāre)

* [1][2]

Declinatio[+/-]

positivus singularis positivus pluralis
 cas. masc. fem. neut.  cas. masc. fem. neut.
nom. tītillātus tītillāta tītillātum nom. tītillātī tītillātae tītillāta
gen. tītillātī tītillātae tītillātī gen. tītillātōrum tītillātārum tītillātōrum
dat. tītillātō tītillātae tītillātō dat. tītillātīs tītillātīs tītillātīs
acc. tītillātum tītillātam tītillātum acc. tītillātōs tītillātās tītillāta
abl. tītillātō tītillātā tītillātō abl. tītillātīs tītillātīs tītillātīs
voc. tītillāte tītillāta tītillātum voc. tītillātī tītillātae tītillāta

Usus[+/-]

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

  • Etenim sic ille cognovit figmentum nostrum, et ita usque ad noctem, id est, usque ad mortis tribulationem sui renes increpuerunt eum, ut experimento sciret, id quod nullo unquam passibili modo titillatus est, non ex ipsa carnis natura, sed ex divinitate esse, quae a dextris erat. —De Trinitate et operibus eius Ruperti Tuitiensis (1070-1129). In Exodum commentariorum.

Translationes[+/-]

Participiumdilatare ▼
Participiumcollabi ▲

Nomen substantivum[+/-]

tītillāt|us, -ūs masc. [3][4][5][6]

  1. Actus titillandi.

Declinatio[+/-]

m. sing. plur.
nom. tītillātus tītillātūs I
gen. tītillātūs tītillātuum II
dat. tītillātuī tītillātibus III
acc. tītillātum tītillātūs IV
abl. tītillātū tītillātibus VI
voc. tītillātus tītillātūs V

Usus[+/-]

Latinitas postclassica

saec. IV. - saec. V.

  • Eos autem, qui faucium influxione vexantur, sive quod Graeci branchos, quam nos raucitatem vocamus, sequitur pruritus quidam secundum fauces atque titillatus, vox obtusa et gravis et impedita locutio, ut se praefocari sentiant aegrotantes, aliquando etiam tussicula et transvoratio difficilis. —Tardarum passionum libri V Caelii Aureliani (fl.c.400). Liber secundus. De influxione, quam Graeci catarrhon vocant.

Dictiones collatae[+/-]

Synonyma
  1. tītillātiō, tītillāmentum

Translationes[+/-]

Actus titillandidilatare ▼
Actus titillandicollabi ▲

Discretiva

titillatus dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

tītillātūs[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Modus flexurae originis
tītillātūs casus genitivus singularis substantivi tītillātus
tītillātūs casus nominativus pluralis substantivi tītillātus
tītillātūs casus accusativus pluralis substantivi tītillātus
tītillātūs casus vocativus pluralis substantivi tītillātus
Appellatio[+/-]
API: /tiːtilˈlaːtuːs/(classice)
Syllabificatio phonetica: tī·til·la·tūs — morphologica: titill-us

Fontes

  1. 1.0 1.1 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 737 — “TĪTILLĀTUS, a, um, particip. V. TITILLO
  2. 2.0 2.1 Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum)TITILLATUS200
  3. 3.0 3.1 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. IV (R-S) / Tom. IV (T-Z), p. 737 — “TĪTILLĀTUS, us, m. 4. (titillo) titillatio
  4. 4.0 4.1 Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. III, p. 456 — “tītillatus, ūs, m. [titillo]”
  5. 5.0 5.1 Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — tītillātus, ūs, m. (titillo) (tom. 2, p. 3136)
  6. 6.0 6.1 Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum)TITILLATUS100