Jump to content

titillato

E Victionario

Discretiva

titillato dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

tītillātō[+/-]

Proprietates grammaticales1[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
tītillātō secunda singularis futurum activa imperativus tītillō (tītillāre)
tītillātō tertia singularis futurum activa imperativus tītillō (tītillāre)
Appellatio pronuntiatusque[+/-]
API: /tiːtilˈlaːtoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: tī·til·lā·tō — morphologica: titill-ato
Proprietates grammaticales2[+/-]
Forma Modus flexurae originis
tītillātō casus dativus singularis · genus masculinum participii tītillātus
tītillātō casus ablativus singularis · genus masculinum participii tītillātus
tītillātō casus dativus singularis · genus neutrum participii tītillātus
tītillātō casus ablativus singularis · genus neutrum participii tītillātus
Appellatio pronuntiatusque[+/-]
API: /tiːtilˈlaːtoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: tī·til·lā·tō — morphologica: titillat-o

Italice[+/-]

titillato[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
titillato
perfectum
participium titillare
Appellatio pronuntiatusque[+/-]
API: /titilˈlato/
Syllabificatio phonetica: ti·til·la·to — morphologica: titillat-o

Loci[+/-]

Aurelius Augustinus Hipponensis
354-430
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas postclassica

saec. IV.

  • Risus erat, quasi titillato corde, quod fallebamus eos qui haec a nobis fieri non putabant, et vehementer nolebant. Cur ergo eo me delectabat, quod id non faciebam solus? An quia etiam nemo facile solus ridet? Nemo quidem facile; sed tamen etiam solos et singulos homines, cum alius nemo praesens est, vincit risus aliquando, si aliquid nimie ridiculum, vel sensibus occurrit, vel animo. —Confessiones Augustini [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Aurelius Augustinus Hipponensis, Confessiones (Universitas Turicensis). Liber secundus. Caput IX, p. 17. — titillato
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: titillato.