titillato

Discretiva

titillato dictio est in variis linguis:

• Italice: titillato

Formae affines

Latine

tītillātō

Proprietates grammaticales¹

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
tītillātō	secunda singularis	futurum	activa	imperativus	tītillō (tītillāre)
tītillātō	tertia singularis	futurum	activa	imperativus	tītillō (tītillāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /tiːtilˈlaːtoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: tī·til·lā·tō — morphologica: titill-ato

Proprietates grammaticales²

Forma	Modus flexurae	originis
tītillātō	casus dativus singularis · genus masculinum	participii tītillātus
tītillātō	casus ablativus singularis · genus masculinum	participii tītillātus
tītillātō	casus dativus singularis · genus neutrum	participii tītillātus
tītillātō	casus ablativus singularis · genus neutrum	participii tītillātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /tiːtilˈlaːtoː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: tī·til·lā·tō — morphologica: titillat-o

Italice

titillato

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
titillato	—	perfectum	—	participium	titillare

Appellatio pronuntiatusque

API: /titilˈlato/

Syllabificatio phonetica: ti·til·la·to — morphologica: titillat-o

Loci

Aurelius Augustinus Hipponensis 354-430

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Risus erat, quasi titillato corde, quod fallebamus eos qui haec a nobis fieri non putabant, et vehementer nolebant. Cur ergo eo me delectabat, quod id non faciebam solus? An quia etiam nemo facile solus ridet? Nemo quidem facile; sed tamen etiam solos et singulos homines, cum alius nemo praesens est, vincit risus aliquando, si aliquid nimie ridiculum, vel sensibus occurrit, vel animo. —Confessiones Augustini