titillatu

Discretiva

titillatu dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
tītillātū	—	—	—	supinum­	ablativo	tītillō (tītillāre)

Forma	Modus flexurae	originis
tītillātū	casus ablativus singularis	substantivi tītillātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /tiːtilˈlaːtuː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: tī·til·lā·tū — morphologica: titillat-u

Usus

Latinitas postclassica

saec. IV. - saec. V.

• Et oportet iacere in loco lucido atque calido mediocriter, in accessione per intervalla leviter excitari suo nomine exclamatum. etenim iugiter titillatu vel impressione ac punctionibus hoc facere nihil aliud quam stricturam erit asperare ob inquietudinem quassationis. —Celerum passionum libri III Caelii Aureliani (fl.c.400). Liber secundus. Quis locus in lethargis patitur, et quomodo curandi sunt lethargi?

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• huic certe refertur accepta subtilitas mentis; ideo nulla est ei caro, sed nervosa exilitas. in eadem praecipua hilaritatis sedes, quod titillatu maxime intellegitur alarum, ad quas subit, non aliubi tenuiore humana cute ideoque scabendi dulcedine ibi proxima. ob hoc in proeliis gladiatorumque spectaculis mortem cum risu traiecta praecordia attulerunt. —Naturalis historia Plinii