viceni

Latine

XX
Cardinalis:	vīgintī
Ordinalis:	vīcēsimus
Adverbium:	vīciēs
Distributivus:	vīcēnī
Proportionalis:	…
Multiplicativus:	…
Collectivus:	…
XIX – XX – XXI

Appellatio pronuntiatusque

API: /wiːˈkeːniː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vī·cē·nī — morphologica: vicen-i

Formae aliae

• vīgēnī

Notatio

← Latine: vīgintī

Numerus distributivus

vīcēn|ī, -ae, -a plur.

1. √ Viginti pro quoque (adiectivum numerale distributivum).
2. Viginti coniuncti.

Declinatio

Numerale distributivum plurale
cas.	masc.	fem.	neut.	cas.
nom.	vīcēnī	vīcēnae	vīcēna	nom.
gen.	vīcēnōrum vīcēnûm	vīcēnārum	vīcēnōrum vīcēnûm	gen.
dat.	vīcēnīs	vīcēnīs	vīcēnīs	dat.
acc.	vīcēnōs	vīcēnās	vīcēna	acc.
abl.	vīcēnīs	vīcēnīs	vīcēnīs	abl.
voc.	vīcēnī	vīcēnae	vīcēna	voc.

Translationes

Viginti pro quoque	dilatare ▼

Viginti pro quoque	collabi ▲

Anglice: twenty (en) each (en) Batave: telkens (nl) twintig (nl) Francogallice: chacun (fr) vingt (fr) Germanice: je zwanzig (de)

Viginti coniuncti	dilatare ▼

Viginti coniuncti	collabi ▲

Anglice: twenty (en) at a time (en) Francogallice: chaque fois (fr) vingt (fr) Germanice: zwanzig (de) auf einmal (de)

Loci

Marcus Terentius Varro -116…-27

Titus Livius -58…+17

P. Cornelius Tacitus 55-117

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (ca. 37 a.C.n. / 717 a.u.)

• Pullis primum biduo polenta aut hordeum apponitur, tribus proximis nasturtium viride consectum minutatim ex aqua in vas aliquod. Cum autem sunt inclusi in haras aut speluncas, ut dixi, viceni, obiciunt iis polentam hordeaceam aut farraginem herbamve teneram aliquam concisam. —De agricultura Varronis

class.

• et duces regii, praefecti, purpurati duo et triginta ante currum ducti. militibus quini viceni denarii dati, duplex centurioni, triplex equiti. —Ab urbe condita Titi Livii

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 116 p.C.n.)

• die pacta Tiberius Alexander, inlustris eques Romanus, minister bello datus, et Vinicianus Annius, gener Corbulonis, nondum senatoria aetate et pro legato quintae legioni impositus, in castra Tiridatis venere, honori eius ac ne metueret insidias tali pignore; viceni dehinc equites adsumpti. —Annales P. Cornelii Taciti