vicena

Discretiva

vicena dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
vīcēna	casus nominativus pluralis · genus neutrum	numeri vīcēnī
vīcēna	casus accusativus pluralis · genus neutrum	numeri vīcēnī
vīcēna	casus vocativus pluralis · genus neutrum	numeri vīcēnī

Appellatio pronuntiatusque

API: /wiːˈkeːna/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vī·cē·na — morphologica: vicen-a

Loci

Iordanus Brunus Nolanus 1548-1600

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas nova

saec. XVI.  (1591 p.C.n.)

• Sobrius iccirco cupiens insistere, ut inde

Plus sapere incipias, arcana haec concipe mente,

Scilicet ut nequit innumeris par esse vel impar;

Illaque non plus contineant sine fine vicena

Aut dena aut quina aut monades, quam millia; nec sint

Praeteritis seclis (mundo existente perenni)

Elapsi menses plures horaeque peractae

Aut luces plures noctesque subinde futurae,

Quam brumae, aestates, autumni, tempora veris,

Quam lustra, aetates, Saturni altique recursus. —De triplici minimo et mensura Iordani Bruni