vicenis

Discretiva

vicenis dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
vīcēnīs	casus dativus pluralis	numeri vīcēnī
vīcēnīs	casus ablativus pluralis	numeri vīcēnī

Appellatio pronuntiatusque

API: /wiːˈkeːniːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: vī·cē·nīs — morphologica: vicen-is

Loci

Titus Livius -58…+17

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• vicenis maioribus hostiis in singulas supplicationes sacrificare consul est iussus. inde consularia comitia magna contentione habita. M. Aemilius Lepidus petebat adversa omnium fama, quod provinciam Siciliam petendi causa non consulto senatu, ut sibi id facere liceret, reliquisset. —Ab urbe condita Titi Livii

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

• sunt qui vehementius tostum rursus exigua aqua adspergant et siccent, priusquam molant. alii vero virentibus spicis decussum hordeum recens purgant madidumque in pila tundunt atque in corbibus eluunt ac siccatum sole rursus tundunt et purgatum molunt. quocumque autem genere praeparato vicenis hordei libris ternas seminis lini et coriandri selibram salisque acetabulum, torrentes omnia ante, miscent in mola. —Naturalis historia Plinii