Jump to content

erro

E Victionario

Latine

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /ˈer.roː/(classice)
Syllabificatio phonetica: er·rō — morphologica: err-o

Notatio

[+/-]
← a lingua Protoitalica: *erzāō ← a lingua Protoindoeuropaea: *h₁ers-

Verbum temporale

[+/-]

err|ō, -āre, -āvī, -ātum [1] [2] [3] [4] [5]

  1. Libere ultroque et nullo sibi proposito itineris fine vagari. [1]
  2. Incertus viae ignarusque huc illuc ferri. [1]
  3. (Translate) a vero deflectere, falli. [1]

Coniugatio

[+/-]

Verbum finitum

[+/-]
Thema Vox activa
err- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. errō errem   errābam errārem errābō  
II. sing. errās errēs errā! errābās errārēs errābis errātō!
III. sing. errat erret   errābat errāret errābit errātō!
I. plur. errāmus errēmus   errābāmus errārēmus errābimus  
II. plur. errātis errētis errāte! errābātis errārētis errābitis errātōte!
III. plur. errant errent   errābant errārent errābunt errantō!­
Thema Vox passiva
err- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
III. sing. errātur errētur   errābātur errārētur errābitur —
Thema Vox activa
errāv- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum
exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. errāvī errāverim errāveram errāvissem errāverō
II. sing. errāvistī errāveris errāverās errāvissēs errāveris
III. sing. errāvit errāverit errāverat errāvisset errāverit
I. plur. errāvimus errāverimus errāverāmus errāvissēmus errāverimus
II. plur. errāvistis errāveritis errāverātis errāvissētis errāveritis
III. plur. errāvērunt
errāvēre		 errāverint errāverant errāvissent errāverint

Verbum infinitum

[+/-]
Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Vox
activa		 errāre errāvisse
errāsse		 errātūrum,
-am, -um esse		 errāns   errātūrus,
-a, -um­
Vox
passiva		 errārī errātum,
-am, -um esse		 errātum īrī   errātus,
-a, -um		  
Gerundium Gerundivum Supinum
errandī — errātum errātū

Dictiones derivatae

[+/-]

Composita

[+/-]

Translationes

[+/-]
Libere ultroque et nullo sibi proposito itineris fine vagaridilatare ▼
Libere ultroque et nullo sibi proposito itineris fine vagaricollabi ▲
Incertus viae ignarusque huc illuc ferridilatare ▼
Incertus viae ignarusque huc illuc ferricollabi ▲
A vero deflectere, fallidilatare ▼
A vero deflectere, fallicollabi ▲

Nomen substantivum

[+/-]

err|ō, -ōnis masc. [6] [7] [8] [9] [10]

  1. √ Qui errat, vagabundus homo, errans.

Declinatio

[+/-]
m. sing. plur.
nom. errō errōnēs I
gen. errōnis errōnum II
dat. errōnī errōnibus III
acc. errōnem errōnēs IV
abl. errōne errōnibus VI
voc. errō errōnēs V

Dictiones derivatae

[+/-]

Translationes

[+/-]
Qui erratdilatare ▼
Qui erratcollabi ▲

Discretiva

erro dictio est in variis linguis:

Formae affines

Hispanice

[+/-]

erro

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
erro prima singularis praesens activa indicativus errar
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: [ˈe.ro]
Syllabificatio phonetica: e·rro — morphologica: err-o

Italice

[+/-]

erro

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
erro prima singularis praesens activa indicativus errare
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /ˈɛr.ro/
Syllabificatio phonetica: er·ro — morphologica: err-o

Lusitane

[+/-]

erro

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
erro prima singularis praesens activa indicativus errar
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: [ˈɛ.ʁu](Lusitane)
Syllabificatio phonetica: er·ro — morphologica: err-o

Loci

Lucius Annaeus Seneca
–3…+65
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

[+/-]

class.

  • Alter totam porticum perscrutatus est, alia quoque loca, in quibus illum inveniri posse sperabat, percucurrit et domum non minus lassus quam irritus redit; alter apud proximum circulatorem resedit et, dum vagus atque  erro  vernaculis congregatur et ludit, transeuntem Platonem, quem non quaesierat, invenit. Illum, inquit, laudabimus puerum, qui, quantum in se erat, quod iussus est, fecit; hunc feliciter inertem castigabimus. —De beneficiis Senecae [11]

Vide etiam:  → erro (Vicicitatio)

Fontes

  1. 1 2 3 4 Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. II, p. 298 — “ERRO, as, āvi, ātum, are, 1.”
  2. ↑ Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. I, p. 950 — “1. erro, āvī, ātum, 1. v. n. et a.”
  3. ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — 1. erro, āvī, ātum, āre (ahd. irr(e)ōn, irren) (tom. 1, p. 2458)
  4. ↑ Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum) — errare
  5. ↑ Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum) — ERRO200
  6. ↑ Aegidius [Egidio] Forcellini, Lexicon Totius Latinitatis (Editio Quarta: Bononiae, Patavii) Tom. II, p. 299 — “ERRO, ōnis, m. 3.”
  7. ↑ Freund, Wilhelm (1806-1894). Grand dictionnaire de la langue latine … (Editio Prima: Paris, 1883-1929) Tom. I, p. 951 — “2. erro, ōnis, m. [1. erro]”
  8. ↑ Karl Ernst Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch (Hannover 1913/1918) — 2. erro, ōnis, m. (1. erro) (tom. 1, p. 2458)
  9. ↑ Langenscheidt, Online-Wörterbuch (Lexicon Latinum et Germanicum) — erro
  10. ↑ Olivetti, Dizionario Latino (Lexicon Latinum et Italicum) — ERRO100
  11. ↑ Lucius Annaeus Seneca - De beneficiis. (Universitas Turicensis):  Tomus / Liber 6. 11, versus 2 — erro
Receptum de "https://la.wiktionary.org/w/index.php?title=erro&oldid=228364"