erratus

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /erˈraːtus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: er·rā·tus — morphologica: errat-us

Notatio

← Latine: errō (errāre)

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
errātus	—	perfectum	passiva	participium­	nominativo	errō (errāre)

Declinatio

positivus singularis				positivus pluralis
cas.	masc.	fem.	neut.	cas.	masc.	fem.	neut.
nom.	errātus	errāta	errātum	nom.	errātī	errātae	errāta
gen.	errātī	errātae	errātī	gen.	errātōrum	errātārum	errātōrum
dat.	errātō	errātae	errātō	dat.	errātīs	errātīs	errātīs
acc.	errātum	errātam	errātum	acc.	errātōs	errātās	errāta
abl.	errātō	errātā	errātō	abl.	errātīs	errātīs	errātīs
voc.	errāte	errāta	errātum	voc.	errātī	errātae	errāta

Translationes

Participium	dilatare ▼

Participium	collabi ▲

Anglice: wandered through (en) Germanice: durchirrt (de), durchstreift (de)

Nomen substantivum

errāt|us, -ūs masc.

1. Actus errandi

Declinatio

m.	sing.	plur.
nom.	errātus	errātūs	I
gen.	errātūs	errātuum	II
dat.	errātuī	errātibus	III
acc.	errātum	errātūs	IV
abl.	errātū	errātibus	VI
voc.	errātus	errātūs	V

Dictiones collatae

• errāns
• errātor

Synonyma

1. errātiō, errātum

Translationes

Actus errandi	dilatare ▼

Actus errandi	collabi ▲

Anglice: wandering (en), odyssey (en) Germanice: Umherirren (de) n; Irrfahrt (de) f

Discretiva

erratus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

errātūs

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
errātūs	casus genitivus singularis	substantivi errātus
errātūs	casus nominativus pluralis	substantivi errātus
errātūs	casus accusativus pluralis	substantivi errātus
errātūs	casus vocativus pluralis	substantivi errātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /erˈraːtuːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: er·rā·tūs — morphologica: errat-us