erratum

errātum

 → Discretiva 

Appellatio pronuntiatusque

API: /erˈraːtum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: er·rā·tum — morphologica: errat-um

Notatio

← Latine: errātus ← Latine: errō (errāre)

Nomen substantivum

errāt|um, -ī masc.

1. Huc illuc vagatio, vel actus huc illuc vagandi

Declinatio

n.	sing.	plur.
nom.	errātum	errāta	I
gen.	errātī	errātōrum	II
dat.	errātō	errātīs	III
acc.	errātum	errāta	IV
abl.	errātō	errātīs	VI
voc.	errātum	errāta	V

Dictiones collatae

Synonyma

1. error, peccātum (substantivum)

Translationes

Huc illuc vagatio, vel actus hac illuc vagandi	dilatare ▼

Huc illuc vagatio, vel actus hac illuc vagandi	collabi ▲

Anglice: fault (en), error (en), erratum (en), mistake (en) Germanice: Fehler (de) m, Irrtum (de) m

Discretiva

erratum dictio est in variis linguis:

• Anglice: erratum
• Batave: erratum
• Francogallice: erratum
• Suecice: erratum

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
errātum	—	—	—	supinum­	accusativo	errō (errāre)

Forma	Modus flexurae	originis
errātum	casus accusativus singularis · genus masculinum	participii errātus
errātum	casus nominativus singularis · genus neutrum	participii errātus
errātum	casus accusativus singularis · genus neutrum	participii errātus
errātum	casus vocativus singularis · genus neutrum	participii errātus
errātum	casus accusativus singularis	substantivi errātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /erˈraːtum/

(classice)

Syllabificatio phonetica: er·rā·tum — morphologica: errat-um

Loci

C. Plinius Secundus 23–79

Demetrius Cantemir 1674-1723

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.  (ca. 78 p.C.n.)

•  erratum  et in amnibus inclutis. ab Minio, quem supra diximus, CC, ut auctor est Varro, abest Aeminius, quem alibi quidam intellegunt et Limaeam vocant, Oblivionis antiquis dictus multumque fabulosus, ab Durio Tagus CC interveniente Munda. Tagus auriferis harenis celebratur. ab eo CLX promunturium Sacrum e media prope Hispaniae fronte prosilit. —Naturalis historia Plinii

Latinitas nova

saec. XVIII.  (1714 p.C.n.)

• His de suo addit orator, si quae alia allegorica et metaphorica ipsi ingenium suggerit. Parentes primo negant talem venatum in illorum aedes intrasse,  erratum  esse in vestigiis; forte in viciniis latere capreolam. Urgentibus procis, ut omnino ostendatur venatus, ancilla quaedam vetula, deformis, laciniis induta, educitur, et an ea cerva sit, quam persequerentur, interrogantur. —Descriptio Moldaviae Demetrii Cantemir

Vide etiam:  → erratum (Vicicitatio)