Jump to content

errati

E Victionario

Discretiva

errati dictio est in variis linguis:

Formae affines

errātī

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Modus flexurae originis
errātī casus genitivus singularis · genus masculinum participii errātus
errātī casus genitivus singularis · genus neutrum participii errātus
errātī casus nominativus pluralis · genus masculinum participii errātus
errātī casus vocativus pluralis · genus masculinum participii errātus
errātī casus genitivus singularis participii errātum
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /erˈraːtiː/(classice)
Syllabificatio phonetica: er·rā·tī morphologica: errat-i

errati

[+/-]
Proprietates grammaticales
[+/-]
Forma Modus flexurae originis
errati forma pluralis · genus masculinum adiectivi errato
Appellatio pronuntiatusque
[+/-]
API: /erˈra.ti/
Syllabificatio phonetica: er·ra·ti morphologica: errat-i

Loci

M. Tullius Cicero
-106…-43
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

[+/-]

class.  (49 a.C.n. / 705 a.u.)

  • Reliquum est de sestertiis centum milibus, de quibus memini mihi a te Myrina litteras esse adlatas, non mei  errati , sed tui; in quo peccatum videbatur esse, si modo erat, fratris tui et Tulli. Sed, cum id corrigi non posset, quod iam depositis rationibus ex provincia decessimus, credo me quidem tibi pro animi mei voluntate proque ea spe facultatum, quam tum habebamus, quam humanissime potuerim, rescripsisse; sed neque tum me humanitate litterarum mearum obligatum puto neque me tuam hodie epistulam de HS C sic accepisse, ut ii accipiunt, quibus epistulae per haec tempora molestae sunt. —Epistolae ad familiares Ciceronis [1]

Vide etiam: errati (Vicicitatio)

Fontes

  1. Marcus Tullius Cicero - Epistolae ad Familiares. (Universitas Turicensis): Liber quintus. Ep. XX. [8] errati