erratas

Discretiva

erratas dictio est in variis linguis:

• Hispanice: erratas
• Suecice: erratas

Latine

errātās

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
errātās	casus accusativus pluralis · genus femininum	participii errātus

Appellatio pronuntiatusque

API: /erˈraːtaːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: er·rā·tās — morphologica: errat-as

Hispanice

erratas

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
erratas	forma pluralis	substantivi errata

Appellatio pronuntiatusque

API: [eˈrat̪as]

Syllabificatio phonetica: e·rra·tas — morphologica: errat-as

Suecice

erratas

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
erratas	casus genitivus pluralis · genus neutrum	substantivi erratum
erratas	casus genitivus singularis · genus commune	substantivi errata

Appellatio pronuntiatusque

API: /ɛˈrɑːtas/

Syllabificatio phonetica: err·atas — morphologica: errat-as

Loci

P. Ovidius Naso -42…+18

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (versio II, 17/18 p.C.n.)

• nam modo turilegos Arabas, modo despicit Indos;

hinc Libys, hinc Meroe siccaque terra subest;

nunc adit Hesperios, Rhenum Rhodanumque Padumque

teque, future parens, Thybri, potentis aquae.

quo feror? immensum est  erratas  dicere terras:

praeteritus Cereri nullus in orbe locus.

errat et in caelo, liquidique immunia ponti

adloquitur gelido proxima signa polo:

‘Parrhasides stellae, namque omnia nosse potestis,

aequoreas numquam cum subeatis aquas,

Persephonen natam miserae monstrate parenti.’

dixerat. huic Helice talia verba refert:

‘crimine nox vacua est; Solem de virgine rapta

consule, qui late facta diurna videt.’ —Fasti Ovidii Nasonis

Vide etiam:  → erratas (Vicicitatio)