erravere

Discretiva

erravere dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
errāvēre	tertia pluralis	perfectum	activa	indicativus	errō (errāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /erraːˈweːre/

(classice)

Syllabificatio phonetica: er·rā·vē·re — morphologica: errav-ere

Formae aliae

• errāvērunt

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• Elephantis insula intra novissimum catarracten IIII p. et supra Syenen XVI habitatur, navigationis Aegyptiae finis, ab Alexandria DLXXXV p.: in tantum erravere supra scripti. ibi Aethiopicae veneunt naves; namque eas plicatiles umeris transferunt, quotiens ad catarractas ventum est. —Naturalis historia Plinii