erraticus

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Latine[+/-]

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /erˈraːtikus/(classice)
Syllabificatio phonetica: er·rā·ti·cus — morphologica: erratic-us

Notatio[+/-]

errō (errāre)

Nomen adiectivum[+/-]

errātic|us, -a, -um

  1. Errabundus, errans
  2. (Causative) errorem inducens

Declinatio[+/-]

positivus singularis positivus pluralis
 cas. masc. fem. neut.  cas. masc. fem. neut.
nom. errāticus errātica errāticum nom. errāticī errāticae errātica
gen. errāticī errāticae errāticī gen. errāticōrum errāticārum errāticōrum
dat. errāticō errāticae errāticō dat. errāticīs errāticīs errāticīs
acc. errāticum errāticam errāticum acc. errāticōs errāticās errātica
abl. errāticō errāticā errāticō abl. errāticīs errāticīs errāticīs
voc. errātice errātica errāticum voc. errāticī errāticae errātica

Usus[+/-]

  1. stēlla errātica

Dictiones derivatae[+/-]

Translationes[+/-]

√ Errabundus, erransdilatare ▼
√ Errabundus, erranscollabi ▲
Errorem inducensdilatare ▼
Errorem inducenscollabi ▲

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • Multi hunc esse aput nos, qui anguinus vocetur, ab aliis erraticus, arbitrantur, quo decocto sparsa mures non adtingunt. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Liber XX, 4. p. [9] — erraticus
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: erraticus.