errantia

Discretiva

errantia dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
errantia	casus nominativus pluralis · genus neutrum	participii errāns
errantia	casus accusativus pluralis · genus neutrum	participii errāns
errantia	casus vocativus pluralis · genus neutrum	participii errāns

Appellatio pronuntiatusque

API: /erˈrantia/

(classice)

Syllabificatio phonetica: er·ran·ti·a — morphologica: err-ant-ia

Loci

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

saec. I.

• inter hanc caelumque eodem spiritu pendent certis discreta spatiis septem sidera, quae ab incessu vocamus errantia, cum errent nulla minus illis. —Naturalis historia Plinii