Jump to content

errantia

E Victionario

Discretiva

errantia dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
errantia casus nominativus pluralis · genus neutrum participii errāns
errantia casus accusativus pluralis · genus neutrum participii errāns
errantia casus vocativus pluralis · genus neutrum participii errāns

Appellatio pronuntiatusque[+/-]

API: /erˈrantia/(classice)
Syllabificatio phonetica: er·ran·ti·a — morphologica: err-ant-ia

Loci[+/-]

C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana[+/-]

saec. I.

  • inter hanc caelumque eodem spiritu pendent certis discreta spatiis septem sidera, quae ab incessu vocamus errantia, cum errent nulla minus illis. —Naturalis historia Plinii [1][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: Liber secundus, cap. 4, [12] — errantia
  2. 2.0 2.1 Vicicitatio: errantia.