confugio

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /koːnˈfu.gi.oː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cōn·fu·gi·ō — morphologica: con-fug-io

Notatio

← Latine: cum + fugiō

Verbum intransitivum

cōnfug|iō, -ere, cōnfūgī, cōnfugitūrus

1. Fugere ad aliquem auxilii, aut salutis causa

Coniugatio

Verbum finitum

Thema	Vox activa
cōnfug-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	cōnfugiō	cōnfugiam		cōnfugiēbam	cōnfugerem	cōnfugiam
II. sing.	cōnfugis	cōnfugiās	cōnfuge!	cōnfugiēbās	cōnfugerēs	cōnfugiēs	cōnfugitō!
III. sing.	cōnfugit	cōnfugiat		cōnfugiēbat	cōnfugeret	cōnfugiet	cōnfugitō!
I. plur.	cōnfugimus	cōnfugiāmus		cōnfugiēbāmus	cōnfugerēmus	cōnfugiēmus
II. plur.	cōnfugitis	cōnfugiātis	cōnfugite!	cōnfugiēbātis	cōnfugerētis	cōnfugiētis	cōnfugitōte!
III. plur.	cōnfugiunt	cōnfugiant		cōnfugiēbant	cōnfugerent	cōnfugient	cōnfugiuntō!­
Thema	Vox passiva
cōnfug-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
III. sing.	cōnfugitur	cōnfugiātur		cōnfugiēbātur	cōnfugerētur	cōnfugiētur	—

Thema	Vox activa
cōnfūg-	Tempus perfectum		plusquam perfectum		futurum exactum
Persona	indicativ.	coniunct.	indicativ.	coniunct.
I. sing.	cōnfūgī	cōnfūgerim	cōnfūgeram	cōnfūgissem	cōnfūgerō
II. sing.	cōnfūgistī	cōnfūgeris	cōnfūgerās	cōnfūgissēs	cōnfūgeris
III. sing.	cōnfūgit	cōnfūgerit	cōnfūgerat	cōnfūgisset	cōnfūgerit
I. plur.	cōnfūgimus	cōnfūgerimus	cōnfūgerāmus	cōnfūgissēmus	cōnfūgerimus
II. plur.	cōnfūgistis	cōnfūgeritis	cōnfūgerātis	cōnfūgissētis	cōnfūgeritis
III. plur.	cōnfūgērunt	cōnfūgerint	cōnfūgerant	cōnfūgissent	cōnfūgerint

Verbum infinitum

Modus	infinitivus			participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Vox activa	cōnfugere	cōnfūgisse	cōnfugitūrum, -am, -um esse	cōnfugiēns		cōnfugitūrus, -a, -um­
Vox passiva	cōnfugī	cōnfugitum, -am, -um esse	cōnfugitum īrī		cōnfugitus, -a, -um
Gerundium		Gerundivum			Supinum
cōnfugiendī		cōnfugiendus, -a, -um			cōnfugitum	cōnfugitū

Dictiones collatae

• fugiō, fugere

Composita

• aufugiō, aufugere
• dēfugiō, dēfugere, dēfuga
• diffugiō, diffugere, diffugium
• effugiō, effugere, effugium
• interfugiō, interfugere
• perfugiō, perfugere, perfugium, perfuga
• praefugiō, praefugere
• praeterfugiō, praeterfugere
• profugiō, profugere, profuga
• refugiō, refugere, refugium, refuga
• subterfugiō, subterfugere
• suffugiō, suffugere, suffugium
• superfugiō, superfugere
• trānsfugiō, trānsfugere, trānsfugium, trānsfuga

Collocationes

• ad fidem alicuius confugere

Dictiones derivatae

• cōnfuga
• cōnfugium

Translationes

Fugere ad aliquem auxilii	dilatare ▼

Fugere ad aliquem auxilii	collabi ▲

Anglice: flee (en), take refuge (en) Germanice: sich flüchten (de), Zuflucht nehmen (de)

Discretiva

confugio dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cōnfugiō	casus dativus singularis	substantivi cōnfugium
cōnfugiō	casus ablativus singularis	substantivi cōnfugium

Appellatio pronuntiatusque

API: /koːnˈfu.gi.oː/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cōn·fu·gi·ō — morphologica: con-fug-io

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Quintus Curtius Rufus fl.c.50

Plinius minor 61-113

antiq.

class.

I

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (46 a.C.n. / 708 a.u.)

• Ad iudicem sic, sed ego apud parentem loquor: “Erravi, temere feci, paenitet; ad clementiam tuam  confugio , delicti veniam peto, ut ignoscatur oro”. Si nemo impetravit, adroganter; si plurimi, tu idem fer opem qui spem dedisti. —Pro Q. Ligario oratio Ciceronis

saec. I.

• Quam feliciter in acie occidissem, potius hostis praeda quam civis victima! Nunc servatus ex periculis, quae sola timui, in haec incidi, quae timere non debui. Soletis identidem a me, milites, petere, ut saluti meae parcam. Ipsi mihi praestare potestis, quod suadetis, ut faciam. Ad vestras manus, ad vestra arma  confugio : invitis vobis salvus esse nolo, volentibus non possum, nisi vindicor. —Historiae Alexandri Magni Curtii Rufi

saec. I.

• Difficile est, domine, exprimere verbis, quantam perceperim laetitiam, quod et mihi et socrui meae praestitisti, ut affinem eius Caelium Clementem in hanc provinciam transferres. Ex illo enim et mensuram beneficii tui penitus intellego, cum tam plenam indulgentiam cum tota domo mea experiar, cui referre gratiam parem ne audeo quidem, quamvis maxime possim. Itaque ad vota  confugio  deosque precor, ut iis, quae in me assidue confers, non indignus existimer. —Epistulae Plini minoris

Vide etiam:  → confugio (Vicicitatio)