confugiturus

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /koːn.fu.giˈtuːrus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cōn·fu·gi·tū·rus — morphologica: con-fugit-ur-us

Notatio

← Latine: cōnfugiō (cōnfugere)

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
cōnfugitūrus	—	futurum	activa	participium­	nominativo	cōnfugiō (cōnfugere)

Loci

Aurelius Augustinus Hipponensis 354–430

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. IV.

• Ubi magnis coarctatus angustiis, si dixeris ex ipsis naturis nascentium exortura fuisse mala ista, sine ullius merito voluntatis; profecto argues Creatorem: quod ne facias,  confugiturus  es ad merita voluntatum malarum. —Opus imperfectum contra secundam responsionem Juliani Augustini

Vide etiam:  → confugiturus (Vicicitatio)