petiturus

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /petiːˈtuːrus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·ti·tū·rus — morphologica: petitur-us

Notatio

← Latine: redeō (redīre)

Participium

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus­	Casu	Verbum
petītūrus	—	futurum	activa	participium­	nominativo	petō (petere)

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Apuleius ca. 125-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class. (44/43 a.C.n.)

• C. Marius cum a spe consulatus longe abesset et iam septimum annum post praeturam iaceret, neque petiturus umquam consulatum videretur, Q. Metellum, cuius legatus erat, summum virum et civem, cum ab eo, imperatore suo, Romam missus esset, apud populum Romanum criminatus est bellum illum ducere; si se consulem fecissent, brevi tempore aut vivum aut mortuum Iugurtham se in potestatem populi Romani redacturum. —De officiis Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II.

• Ecce quidam miles per mediam plateam dirigit cursum petiturus, iam populo postulante, illam de publico carcere mulierem, quam dixi propter multiforme scelus bestiis esse damnatam meisque praeclaris nuptiis destinatam, et iam torus genialis scilicet noster futurus accuratissime disternebatur, lectus Indica testudine pellucidus, plumea congerie tumidus, veste serica floridus. —Metamorphoseon libri XI Apulei