petituram

Discretiva

petituram dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
petītūram	casus accusativus singularis · genus femininum	participii petītūrus

Appellatio pronuntiatusque

API: /petiːˈtuːram/

(classice)

Syllabificatio phonetica: pe·ti·tū·ram — morphologica: petitur-am

Usus

Latinitas mediaevalis

saec. VI.

• divortio quoque secuto fideicommissum filiam recte petituram, ut actio stipulationis sibi praestaretur, quoniam verisimile non erat patrem interponi stipulationem voluisse, quo filia post primas nuptias indotata constitueretur: ceterum si postea nuberet, ad secundas nuptias cautionem extendi non oportere. —Digesta Iustiniani Augusti Iustiniani I. Augusti (c.482–565). Liber trigesimus primus. De legatis et fideicommissis.