civis

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkiːwis/, [ˈkiːu̯ɪs]

(classice)

API: /ˈt͡ʃi.vis/, [ˈt͡ʃiːvis]

(ecclesiastice)

Syllabificatio phonetica: cī·vis — morphologica: civ-is

Nomen substantivum

cīv|is, -is comm.

1. Homo liber, urbis aut oppidi incola, et eodem cum ceteris iure utens.

Declinatio

c.	sing.	plur.
nom.	cīvis	cīvēs	I
gen.	cīvis	cīvium	II
dat.	cīvī	cīvibus	III
acc.	cīvem	cīvēs cīvīs	IV
abl.	cīve cīvī	cīvibus	VI
voc.	cīvis	cīvēs	V

Dictiones derivatae

• cīvīlis, cīvīliter
• cīvitās, cīvitātula

Translationes

Homo liber, urbis aut oppidi incola	dilatare ▼

Homo liber, urbis aut oppidi incola	collabi ▲

Anglice: citizen (en), man (en), free woman (en) Dacoromane: cetățean (ro) m, cetățeancă (ro) f, cetățeană (ro) f Francogallice: citoyen (fr) m, citoyenne (fr) f Germanice: Bürger (de) m, Bürgerin (de) f Hispanice: ciudadano (es) m, ciudadana (es) f Italice: cittadino (it) m, cittadina (it) f

Discretiva

civis dictio est in variis linguis:

• Finnice: civis

Formae affines

Latine

cīvis

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cīvis	casus genitivus singularis	substantivi cīvis
cīvis	casus vocativus singularis	substantivi cīvis

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkiːwis/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cī·vis — morphologica: civ-is

cīvīs

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cīvīs	casus accusativus pluralis	substantivi cīvis

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkiːwiːs/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cī·vīs — morphologica: civ-is

Lusitane

civis

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
civis	forma pluralis	adiectivi civil
civis	forma pluralis	substantivi civil

Appellatio pronuntiatusque

API: [siˈviʃ]

(Lusitane)

Syllabificatio phonetica: ci·vis — morphologica: civ-is

Loci

Apuleius ca. 125-170

Spinoza 1632–1677

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170 p.C.n.)

• Fateor, Quirites, extremos latrones – boni civis officium arbitratus, simul et eximie metuens et hospitibus meis et mihi – gladiolo, qui me propter huius modi pericula comitabatur, armatus fugare atque proterrere eos adgressus sum. At illi barbari prorsus et immanes homines neque fugam capessunt et, cum me viderent in ferro, tamen audaciter resistunt. —Metamorphoseon libri XI Apulei

Latinitas nova

saec. XVII.

• Imperii cujuscunque status dicitur Civilis; imperii autem integrum corpus Civitas appellatur, et communia imperii negotia, quae ab ejus, qui imperium tenet, directione pendent, Respublica. Deinde homines, quatenus ex jure civili omnibus Civitatis commodis gaudent, cives appellamus, et subditos, quatenus civitatis institutis, seu legibus parere tenentur. CAPUT III. I. Tractatus Politicus Spinozae.