civibus

Discretiva

civibus dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Modus flexurae	originis
cīvibus	casus dativus pluralis	substantivi cīvis
cīvibus	casus ablativus pluralis	substantivi cīvis

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈkiːwi.bus/

(classice)

Syllabificatio phonetica: cī·vi·bus — morphologica: civ-ibus

Loci

M. Tullius Cicero -106…-43

Aulus Gellius ca. 130-170

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.  (45 a.C.n. / 709 a.u.)

• Eoque me minus instituti mei paenitet, quod facile sentio, quam multorum non modo discendi, sed etiam scribendi studia commoverim. Complures enim Graecis institutionibus eruditi ea, quae didicerant, cum civibus suis communicare non poterant, quod illa, quae a Graecis accepissent, Latine dici posse diffiderent; quo in genere tantum profecisse videmur, ut a Graecis ne verborum quidem copia vinceremur. —De natura deorum Ciceronis

Latinitas postclassica

saec. II.  (ca. 170-177 p.C.n.)

• Non sunt enim generalia iussa neque de universis civibus, sed de singulis concepta; quocirca ‘privilegia’ potius vocari debent, quia veteres ‘priva’ dixerunt, quae nos ‘singula’ dicimus. —Noctes Atticae A. Gellii