Jump to content

nomen

E Victionario
Solum nomen Latine
ab hac subpagina tractatur.
Vide etiam s.v.
Nomen.

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
nōmenAPI: /ˈnoːmen/, [ˈnoːmẽ](classice)
Syllabificatio phonetica: nō·men

Notatio

[+/-]

A lingua prisca Indoeuropaea *nomn̥; ō longa contaminatione a *ǵneH₃- (e.g. ignōtus, nōbilis).

Nomen substantivum

[+/-]

nōm|ĕn, -ĭnĭs neut.

  1. √ Vocabulum, quo singulae res appellantur et noscuntur;
    titulus per quem homo vel res nota vel designata est;
    appellatio definita distinctaque, vel pro singulare vel pro numero.
  2. (Gramm.) pars orationis declinabilis per casus.

Declinatio

[+/-]
n. sing. plur.
nom. nōmen nōmina I
gen. nōminis nōminum II
dat. nōminī nōminibus III
acc. nōmen nōmina IV
abl. nōmine nōminibus VI
voc. nōmen nōmina V

Usus

[+/-]
  1. Nomen mihi Iohannes est.
    Anglice — My name is John.
    Bohemice — Moje jméno je Jan.
    Catalane — Em dic Joan.
    Finnice — Minun nimeni on Johannes.
    Germanice — Mein Name ist Johannes.
    Iaponice — 私の名前はジョンです。
    Islandice — Nafn mitt er Jóhannes.
    Italice — Il mio nome è Giovanni.
    Lusitane — O meu nome é João.
    Neomelanesie — Nem bilong mi i John.
    Ruthenice — Моё имя — Иван. Меня зовут Иваном.

Dictiones collatae

[+/-]

(Gramm.)

Translationes

[+/-]
Titulus per quem homo vel res nota vel designata estdilatare ▼
Titulus per quem homo vel res nota vel designata estcollabi ▲
Pars orationis declinabilisdilatare ▼
Pars orationis declinabiliscollabi ▲

Loci

[+/-]
Marcellinus
antiq. class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI
  • Ammianus Marcellinus:
  • Marcos Marquez de Medina, Arte explicado y gramático perfecto, dividido en tres partes , 1825, p.247-248 (books.google): „M. [= magister] Quid est nomen? — D. [= discipuli] Nomen est pars orationis declinabilis per casus; sed tempus non significans. — [...] — M. Quotuplex est nomen? — D. Duplex: substantivum, & adjectivum. — M. Quod est nomen substantivum? — D. Nomen substantivum est, quod potest in oratione existere per se sine adjectivo. — M. Substantivorum nominum quot sunt differentiae? — D. Differentiae substantivorum nominum sunst sex: proprium, commune, denominativum, diminutivum, verbale, & patronimicum [= patronymicum]. — M. Quod est nomen proprium? — D. Nomen proprium est, quod uni tantùm convenit, ut Romulus, Roma, Tagus. — M. Quod est nomen commune? — D. Nomen commune est, quod pluribus convenit, ut rex, oppidum, flumen. — [...] — M. Quod est nomen diminutivum? — D. Nomen diminutivum est, quod significat diminutionem sui principalis, ut à rege regulus, à corpore corpusculum. — M. Quod est nomen verbale? — D. Nomen verbale est, quod à verbo derivatur, ut amor ab amo, á torpeo, torpedo, voluntas, volo, vis. — M. Quod est nomen patronimicum? — D. Nomen patronimicum est, quod loco nominis proprii substituitur á parentibus, aut majoribus, aut consanguineis derivatur, ut Priamides, filius, vel nepos, vel aliquis ex posteris Priami. [...] — M. Quod est nomen adjectivum? — D. Nomen adjectivum est, quod, ut tale, indiget substantivo, saltem subintellecto, cui adjaceat, ut in oratione existat, ut homo bonus, mulier bona, mancipium bonum. — M. Adjectivorum nominum quot sunt differentiae? — D. Adjectivorum nomina alia sunt positiva, ut peritus, justus, prudens. Alia comparativa, ut peritior, justior, prudentior. Alia superlativa, ut peritissimus, justissimus, prudentissimus.“