nascor

Latine

Appellatio pronuntiatusque

API: /ˈnaːskor/

(classice)

Syllabificatio phonetica: nās·cor — morphologica: nasc-or

Notatio

← Protindeuropaee *gnH-

Verbum deponens

nāsc|or, -ī, nātus sum

1. Gigni.

Coniugatio

Verbum finitum

Thema	Deponens
nāsc-	Tempus praesens			imperfectum		futurum
Persona	indicativ.	coniunct.	imperat.	indicativ.	coniunct.	indicativ.	imperat.
I. sing.	nāscor	nāscar		nāscēbar	nāscerer	nāscar
II. sing.	nāsceris	nāscāris	nāscere!	nāscēbāris	nāscerēris	nāscēris	nāscitor!
III. sing.	nāscitur	nāscātur		nāscēbātur	nāscerētur	nāscētur	nāscitor!
I. plur.	nāscimur	nāscāmur		nāscēbāmur	nāscerēmur	nāscēmur
II. plur.	nāsciminī	nāscāminī	nāsciminī!	nāscēbāminī	nāscerēminī	nāscēminī	—
III. plur.	nāscuntur	nāscantur		nāscēbantur	nāscerentur	nāscentur	nāscuntor!

Thema	Deponens
nāt-	Tempus perfectum		plusquam perfectum		futurum exactum
Persona	indicativ.	coniunct.	indicativ.	coniunct.
I. sing.	nātus, -a, -um sum	nātus, -a, -um sim	nātus, -a, -um eram	nātus, -a, -um essem	nātus, -a, -um erō
II. sing.	nātus, -a, -um es	nātus, -a, -um sīs	nātus, -a, -um erās	nātus, -a, -um essēs	nātus, -a, -um eris
III. sing.	nātus, -a, -um est	nātus, -a, -um sit	nātus, -a, -um erat	nātus, -a, -um esset	nātus, -a, -um erit
I. plur.	nātī, -ae, -a sumus	nātī, -ae, -a sīmus	nātī, -ae, -a erāmus	nātī, -ae, -a essēmus	nātī, -ae, -a erimus
II. plur.	nātī, -ae, -a estis	nātī, -ae, -a sītis	nātī, -ae, -a erātis	nātī, -ae, -a essētis	nātī, -ae, -a eritis
III. plur.	nātī, -ae, -a sunt	nātī, -ae, -a sint	nātī, -ae, -a erant	nātī, -ae, -a essent	nātī, -ae, -a erunt

Verbum infinitum

Modus	infinitivus			participium
Tempus	praesens	perfectum	futurum	praesens	perfectum	futurum
Dep.	nāscī	nātum, -am, -um esse	nātūrum, -am, -um esse	nāscēns	nātus, -a, -um	nātūrus, -a, -um
Gerundium		Gerundivum			Supinum
nāscendī		nāscendus, -a, -um			nātum	nātū

Loci

C. Nepos

Erasmus Schmidius 1602

antiq.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

class.

• at ille temeraria usus ratione non cessit maiorum natu auctoritati, velut si in sua manu esset fortuna. Cornelius Nepos

saec. XVII.

• 1602: Quoniam enim ex hactenus allatis abunde constat terram illam vetustissimis fuisse cognitam, iam non immerito quaeritur, quae causa sit, quod a temporibus inde adhuc ante Platonem et Aristotelem longe retro numeratis usque ad 1500 annum a nato Christo circiter, et ita plus quam viginti saeculis, seu 2000 annis incognita postea fuerit. — Erasmus Schmidius