loco

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Latine[+/-]

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈlokoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: lo·cō — morphologica: loc-o

Verbum transitivum[+/-]

loc|ō, -āre, -āvī, -ātum

  1. √ In loco ponere.
    locare fundamenta urbis
  2. (Fig.) constituere.
    prudentia locata est in delectu bonorum et malorum
  3. Collocare.
    milites novis hibernaculis locare
    locare puellam in matrimonium
  4. Mercede pacta quippiam alicui utendum concedere.
    fundum alicui locare

Coniugatio[+/-]

Verbum finitum

Thema Vox activa
loc- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. locō locem   locābam locārem locābō  
II. sing. locās locēs locā! locābās locārēs locābis locātō!
III. sing. locat locet   locābat locāret locābit locātō!
I. plur. locāmus locēmus   locābāmus locārēmus locābimus  
II. plur. locātis locētis locāte! locābātis locārētis locābitis locātōte!
III. plur. locant locent   locābant locārent locābunt locantō!­
Thema Vox passiva
loc- Tempus praesens imperfectum futurum
Persona indicativ. coniunct. imperat. indicativ. coniunct. indicativ. imperat.
I. sing. locor locer   locābar locārer locābor  
II. sing. locāris locēris locāre! locābāris locārēris locāberis locātor!
III. sing. locātur locētur   locābātur locārētur locābitur locātor!
I. plur. locāmur locēmur   locābāmur locārēmur locābimur  
II. plur. locāminī locēminī locāminī! locābāminī locārēminī locābiminī
III. plur. locantur locentur   locābantur locārentur locābuntur locantor!
Thema Vox activa
locāv- Tempus perfectum plusquam perfectum futurum
exactum
Persona indicativ. coniunct. indicativ. coniunct.
I. sing. locāvī locāverim locāveram locāvissem locāverō
II. sing. locāvistī locāveris locāverās locāvissēs locāveris
III. sing. locāvit locāverit locāverat locāvisset locāverit
I. plur. locāvimus locāverimus locāverāmus locāvissēmus locāverimus
II. plur. locāvistis locāveritis locāverātis locāvissētis locāveritis
III. plur. locāvērunt locāverint locāverant locāvissent locāverint

Verbum infinitum

Modus infinitivus participium
Tempus praesens perfectum futurum praesens perfectum futurum
Vox
activa
locāre locāvisse locātūrum,
-am, -um esse
locāns   locātūrus,
-a, -um­
Vox
passiva
locārī locātum,
-am, -um esse
locātum īrī   locātus,
-a, -um
 

Gerundium Gerundivum Supinum
locandī locandus, -a, -um locātum locātū

Usus[+/-]

  1. Quum sol ita locatus fuisset, ut lunam suo lumine non posset attingere. (Cic. 1. de republ. 15.)
  2. Arte, quae possunt locare homines in amplissimo gradu dignitatis. (Id. Mur. 14. 30.)
  3. Virginem habeo grandem, neque eam queo locare cuiquam. (Plaut. Aulul. 2. 2. 14.)
  4. Ego operam meam tribus nummis hodie locavi ad artes nugatorias. (Id. Trin. 4. 2.)

Dictiones derivatae[+/-]

Composita

Translationes[+/-]

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg loco dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Modus flexurae originis
locō casus dativus singularis substantivi locus
locō casus ablativus singularis substantivi locus

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /ˈlokoː/(classice)
Syllabificatio phonetica: lo·cō — morphologica: loc-o