locaret

Discretiva

locaret dictio est in variis linguis:

Formae affines

Latine

Proprietates grammaticales

Forma	Persona	Tempus	Vox	Modus	Verbum
locāret	tertia singularis	imperfectum	activa	coniunctivus	locō (locāre)

Appellatio pronuntiatusque

API: /loˈkaːret/

(classice)

Syllabificatio phonetica: lo·cā·ret — morphologica: loc-aret

Loci

Titus Livius -58…+17

Velleius Paterculus ca. -20/+35

C. Plinius Secundus 23-79

antiq.

class.

class.

I

II

III

IV

V

VI

VII

VIII

IX

X

XI

XII

XIII

XIV

XV

XVI

XVII

XVIII

XIX

XX

XXI

Latinitas Romana

class.

• Et regis legatio grata senatui fuit; decreverunt ut Cn. Sicinius praetor aedes instruendas locaret ubi filius regis comitesque eius habitare recte possent. —Ab urbe condita Titi Livii

class.

• Mummius tam rudis fuit, ut capta Corintho cum maximorum artificum perfectas manibus tabulas ac statuas in Italiam portandas locaret, iuberet praedici conducentibus, si eas perdidissent, novas eos reddituros. —Historiae Romanae Vellei

saec. I.

• praeterea elaboratam hanc artem Italiae et maxime Etruriae; Vulcam Veis accitum, cui locaret Tarquinius Priscus Iovis effigiem in Capitolio dicandam;a fictilem eum fuisse et ideo miniari solitum; fictiles in fastigio templi eius quadrigas, de quibus saepe diximus; ab hoc eodem factum Herculem, qui hodieque materiae nomen in urbe retinet. —Naturalis historia Plinii