locaret

E Victionario
Jump to navigation Jump to search

Discretiva

Trisambig poseidon.jpg locaret dictio est in variis linguis:

Formae affines[+/-]

Latine[+/-]

Proprietates grammaticales[+/-]

Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
locāret tertia singularis imperfectum activa coniunctivus locō (locāre)

Appellatio[+/-]

Loudspeaker red.svgAPI: /loˈkaːret/(classice)
Syllabificatio phonetica: lo·cā·ret — morphologica: loc-aret

Loci[+/-]

Titus Livius
-58…+17
Velleius Paterculus
ca. -20/+35
C. Plinius Secundus 23-79
antiq. class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.

  • Et regis legatio grata senatui fuit; decreverunt ut Cn. Sicinius praetor aedes instruendas locaret ubi filius regis comitesque eius habitare recte possent. —Ab urbe condita Titi Livii [1][2]

class.

  • Mummius tam rudis fuit, ut capta Corintho cum maximorum artificum perfectas manibus tabulas ac statuas in Italiam portandas locaret, iuberet praedici conducentibus, si eas perdidissent, novas eos reddituros. —Historiae Romanae Vellei [3][2]

saec. I.

  • praeterea elaboratam hanc artem Italiae et maxime Etruriae; Vulcam Veis accitum, cui locaret Tarquinius Priscus Iovis effigiem in Capitolio dicandam;a fictilem eum fuisse et ideo miniari solitum; fictiles in fastigio templi eius quadrigas, de quibus saepe diximus; ab hoc eodem factum Herculem, qui hodieque materiae nomen in urbe retinet. —Naturalis historia Plinii [4][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (The Latin Library): Liber XLII, caput 19, [6] — locaret
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 Vicicitatio: locaret.
  3. 3.0 3.1 Velleius Paterculus, Historiarum ad M. Vinicium consulem libri duo (ed. J. Hellegouarc'h, Paris 1982). Liber I. Caput XIII. p. 4 — locaret
  4. 4.0 4.1 Gaius Plinius Secundus, Naturalis historiae libri XXXVII. (Teubner, Lipsiae 1892-1909). Bibliotheca Augustana: 35, cap. 45, [157] — locaret